
این نشستن پشت پنجره و فکر کردن را دوست دارم . به آدم حس بی نظیر آرامش میدهد. اصلا هر چیزی که به میل خودم اتفاق می افتد را دوست دارم . حتی تنها بودن را به نشستن در جمع های فامیلی و گفتگو با دوست و آشنا ترجیح میدهم.
باد از لای پنجره نیمه باز میگذرد. گوشه روزنامه را بالا میبرد و من نکاه میکنم. مثل نکاه کردن به چیزی که هزار بار اتفاق افتاده و هنور چیزی فهمیده نشده . صفحات روزنامه تند تند ورق میخورند . مثل صفحات عمرم . که تند تند مثل برق و باد میگذرند و من نمیبینم . واقعا نمیبینم . اما اشکالی ندارد. همین اشکالی ندارد تنها دلیل آدم ها برای زنده بودن است . همین که میگوییم اشکالی ندارد و فردا هم روز خداست . به همین بهانه باز زندگی میکنیم و از امروز به فردا و از فردا به آینده میرویم.