صدای رعد و برق، کابوس‌هایش را تشدید میکرد. هوا تاریک بود و سوسوی چراغ خیابان در میانۀ مه غلیظی که سراسر محله را درنوردیده بود، نور کم رمقی را به خلق سایه‌های اتاق او وا میداشت. هوا سرد بود و او در میان لحاف نرمش خیس عرق بود و و در حالی که به سختی به خواب رفته بود گویی تمنای بیدار شدن در سلول به سلول بدنش جار و فریاد میزد. روز پیش تصادف نسبتا بدی را پشت سر گذاشته بود. اما خب، کسی آسیب ندیده بود و فقط پژوی نوک مدادی عزیزش به شدت آسیب دیده بود و به نظر میرسید که این ماشین برای امیر دیگر ماشین سابق نمیشود.
امیر آدم مردد و به شدت شکاکی بود. اما شکاک بودنش ابدا به دلیل سلسلۀ استدلالهای منطقی در تلاش برای فهم جهان هستی در دقیق‌ترین مسیری که بشر در جهت دریافتن رازهای هستی و کشف آنها بر خود هموار کرده است، نبود. دقیقا برعکس، امیر به جهان ماوراء متکی بود و آن هم به عجیب‌ترین وجه ممکن. تقریبا تمام رمال‌ها، فالگیرها و دعانویس‌های شهر را میشناخت و همۀ آنها را به ترتیب اصالت و اعتبار دسته‌بندی کرده بود و هفت نفر از معتبرترین‌ها را برای کاروبار خود انتخاب کرده بود. معمولا چهار انگشتر را که هرکدام سنگ خاصی بر خود حمل می‌کردند و هر کدام از سنگها نوشته‌هایی برآنها حک شده بود، میپوشید. راستش هیچوقت توضیح‌هایش را درباب انواع سنگها و خواصی که دارند متوجه نشدم. فقط میدانم که یکی از آنها را برای جذب ثروت میپوشید، دیگری را برای رفع بلا، سومی برای برانگیختن محبت در دل آدم‌ها و چهارمی را برای جذب دخترهای جوان و زیبا. همۀ انگشترها هم به نظر میرسید به خوبی به او خدمت می‌کنند.
به عنوان آدمی وسواسی و جویای تمامی رازهای ماوراء جهان بیکران، جناب امیر همچنین به اشیاء قیمتی، لوازم لاکچری و گران قیمت، آخرین مدل‌های لپتاپ و گوشی‌های هوشمند علاقۀ شدیدی داشت. همۀ وسایلش را همیشه به دقت بررسی میکرد و در جای خود قرار میداد. ماشینش همیشه تمیز بود و اگر کوچکترین ایرادی از منظر چشمان خودش بر ماشین وارد میدید بلافاصله جویای حاذق‌ترین دعانویس میشد. چرا که به اعتقاد امیر هر خبط و ایرادی ریشه در شری دارد که دور ما را احاطه کرده و ما باید تحت هر شرایطی اقدام‌های لازم برای رفع شر را اتخاذ کنیم. چندین گردنبند مختلف داشت که به هر کدام از آنها دعایی وصل بود و هر دعا گویا خاصیتی خاص را شامل میشد. جدای از افکار و وضعیت‌های عجیبی که در جهان امیر در جریان بودند، به نظر میرسید که با واقعیتهای عینی جهان ما بیگانه بود و حتی به عمد این واقعیتهای عینی را انکار میکرد و پشت گوش میانداخت. از جملۀ رفتارهای عجیب امیر این بود که با وجود جریمه‌های پی‌درپی و حتی توقیف ماشینش حاضر به تسلیم شدن در مقابل خدمات هیچ نوع بیمه‌ای نبود. از او می‌پرسیدم که اگر برحسب اتفاق کسی را زیر بگیرد و بکشد و یا سرنشین‌ها آسیبی ببینند و یا بلا به دور کسی بمیرد، آن موقع فکر نمیکنی که بیمه مفید و ضروری باشد؟ بلا و شر که خبر نمیدهد. برای هرکسی پیش میآید. او هم در جواب من تنها به اشاره کردن به دعاهایی که در چهار جای ماشین جاساز کرده بود، بسنده میکرد.
به هرحال، پس از تصادف آن روز انتظار داشتم که سر عقل آمده باشد. روز بعد، روز بعد از همان شبی که به سختی به خواب رفته بود و بدترین شب زندگی‌اش را تجربه کرده بود، تصمیم گرفت که ماشینش را بفروشد. اما با سابقۀ نداشتن بیمۀ شخص ثالث به مدت طولانی، فروختن ماشین کار ساده‌ای نبود. در هر صورت مجبور بود که جریمه‌اش را بپردازد و بیمۀ شخص ثالث دریافت کند. اما خب نمیتوان گفت که امیر به این دنیا تعلق دارد و اصلا و تحت هیچ شرایطی کاری را که هر کدام از انسان‌های معمولی باید انجام دهند، انجام نمیدهد. به جای کار معقول و معمول، جناب امیر قطعات ماشینش را فروخت و کاری که بعد از آن انجام داد حتی عجیب‌تر بود. به چهار نفر از دعانویس‌های برترش به شدت بدگمان شده بود و تصمیم گرفته بود که اعتبارشان را با خاک یکسان کند. آن روز را به خاطر میآورم که دعاهای جدیدش از دعانویس‌های جدیدش را به گردن میبست و با ظاهری آراسته برای نبرد با دعانویس‌های شر آماده میشد. جناب امیر ما، دنکیشوتوار جنگی را انتخاب کرده بود که به زعم خودش بسیار پرخطر بود و امکان داشت که هیچوقت برنگردد و یا برای ابد اجنۀ شر روح و جسم او را تصرف کنند. گاهی هم اینطور میشود. جدی میگویم. گاهی انسان برای تحمل واقعیتهای این جهان دست به دامن داستانهای جن و پری میشود و به آنها ایمان میآورد.
