در پیروی از فکرهام مثل ی دوست عمل میکنم، یعنی من فکر میکنم و وجودم تصمیم رو پیاده سازی میکنه .
مثل الان ک بهش گفتم بیا بریم تو حیاط بشینیم و نوشتنکن
و اونجا زل بزن ب حیاطی ک تصمیمها داری براش، با این ک با بازخوردهای خوبی روبرو نشدی، ولی همهچیز را گرفتهاییب کتفهایت و هر چه ذهنت بگوید را بیچون و چرا انجام میدی.
فردا کارگرها میان و نیمی از حیاط رو خالی و تمیز میکنند .
به غیر از چوبهای گوشه حیاط، آنها برای مناند ..
از مسجد صدای پیشخوانی اذان ب گوشمیرسد .
صدای ماشین لباسشویی فاطمه گوشه حیاط با ی صدای ملویی در حال شستن لباسهاییه ک به خوردش دادهام.
توی خونه چای روی گاز در حال جوشیدنه .
مطمعن باش بعد ها توی همین حیاط بساط چای اتشی را علم کردهم ..
ولی تنها ک ب تنم نمیچسبد . کاش بشود ب او زنگ زد تا او هم بیاید فقط ب صرف یک چای .
اما فکر نکنم بپذیرد .
صدای اذان بلند میشود، نگاهم به اسمون نیمه تاریک و روشن حیاط میافتاد ..
بغضم را قورت میدهم شاید همه این فکرها را روانه یک چاه کردم و هیچکدام را انجام ندادم .
شما هم سعی کنید نشنیده بگیرید از من .