امروز برای صدمین بار دچار فروپاشی روانی شدم. هوا ب شدت گرمه، برق ها هم روزها به مدت دو ساعت میره .. و من با ی انسان احمق و ی کار نسبتا سنگین روبروئم .
درسته دختر بودنمو پشت نقاب خستم قایم کردم، ولی فکر کنم دارم دوران PMSرو هم سپری میکنم ..
همزمان ک دارم ب استعفا فکر میکنم و با این مردک جُعلمغز بحث میکنم، جنوب کشورم زیر رگبار و آتیش دشمنه.
مردک جُعل مغز تا میفهمه میخوام ترک کار کنم .
تایمی ک برق میره عقده بازیاش شکفته میشه و میگه تا زمانی ک برق نیومده حق خروج ندارید .
همه وجودم پر از اشک و گریهس ...چرا نمیتونم بهش بگم خاک بر سر خودت کنند و محل کارت .
برق بعد از دو ساعت می آید .
مکالمهم را با دوستم قطع میکنم، مکالمه ایی که حتی دلم نیامده همه غصه های دلم را بریزم وسط و هی بگویم هی بگویم..
قفل را میبندم، گوشیام زنگ میخوره دخترعمم هست .
اندکی هم وضعیتم را برای او تکرار میکنم و او مدام میگوید عجب صبری داری، اگر من بودم تا بحال هزاربار رفته بودم .
انقد آفتاب ب مغزم تابیده ک برایم سوال نمیشود این وقت روز برای چه با من تماس گرفته .
خودش کم کم میگوید .
فرداشب قرار است برایم خواستگار بیاید و....!
درجه فکرهایم به سمت و سوی دیگری میرود .
شاید هم نباید در گرمای 50 درجه با ادم تارک الاحساسی که در هر طرف تحت فشار است راجب اینها حرف زد .
به خونه میرسم مسیج عسل بالای گوشیمه .
قرار امروز یادت نره ..