من مدام و مکرر، «اصالت» و «قدمت» رو به خودم یادآوری میکنم.
مثلا این روزا بعد از چند سال دوری از زادگاه و خانواده، تلاش میکنم رگههایی از گذشته رو بیارم جلوی چشمام.
حالا میدونم که نسبت به قبل به ظروف قدیمی حس بهتری دارم، موقع همنشینی با آدمها به حرفاشون دقیقتر گوش میکنم و جزئیات صورتشون رو توی ذهنم میسپرم. حالا با دیدن آدمهایی که یه روز چشم دیدنشون رو نداشتم، گل از گلم میشکفه و سعی میکنم نقطه اشتراکی هرچند کم و کوتاه پیدا کنم.
حالا… توی سفرهای دو سه روزهم به مشهد و گناباد با نگاه دیگهای با آدمها ارتباط برقرار میکنم، بابامهدی، مادرجانِ کمال و مادرجان خودم رو محکمتر بغل میکنم، چون داغی دارم که نبودن آدمها روی دلم گذاشته. چون باباجان، باباعلی و بیبی عزیزی داشتم که از دست دادمشون و این ترس از دست دادن، همه جا همراهمه.
« زندگی در دوری»، چه از خانواده و چه از زادگاه، انگار من رو «غنیمتشمارتر» و «قدردانتر» کرده.
من روزهای زیادی رو توی گذشته زندگی کردم. لحظات زیادی رو توی خوابهام، توی اشیاء یادگاری، توی ظروف قدیمی، توی بشقابای لعابی و لیوانای سفالی، توی رؤیاها و خاطراتم زندگی کردم. روزها، هفتهها و ماهها توشون گیر افتادم و از این بابت خوشحال بودم و هستم.
به هر روشی که یاد گرفتم، خوشیها رو قدر میدونم و ناخوشیها رو دووم میارم. پرده رو کنار میزنم و زیر باد کولر و پنکه در حالیکه لیوان چایی دستمه، از آفتاب تابستونی و داغ پشت پنجره لذت میبرم! بغض میکنم، گریه میکنم، قهقهه میزنم، عکسای قدیمی رو میبینم، تلفنی با مامانی و بابا و بچهها حرف میزنم و دووم میارم… .