من هر روز با زنی شصت ساله جدال میکنم، به زندگی برمیگردانمش، با او حرف میزنم، میخندانمش، سر به سرش میگذارم، از قشنگیها برایش میگویم و او… فقط زل میزند به من. به کسی که رو به رویش نشسته و دارد قصه میبافد، لبخندی نصفهنیمه میزند، چشمهایش را میبندد و نفس عمیقی میکشد.
من هر روز زن شصت ساله را وادار به حرف زدن میکنم. اما انگار زیاد تمایلی ندارد. صمیمیترین رفیق او غمی پوست کلفت و چندهزارساله است. میگوید این غم، جدانشدنی است. او تنهایی را انتخاب کرده، کنج خانه را، زل زدن به پنجره و آسمان و شبهای موزون خیالانگیزش را.
رو به روی من زنی شصت ساله لبخند میزند. چشمهایش را بسته و با خودش جملهای را تکرار میکند: «من غمم را دوست دارم.»