ما آدمها زاده شدهایم برای فراموشکردن! اصلاً کلمهٔ «انسان» از «نِسیان» به معنی فراموشی آمده.
دیر یا زود بزرگ میشویم. مستقل میشویم. کار میکنیم برای اینکه زنده بمانیم و زندگی میکنیم برای خودمان یا بهخاطر دیگری! ترجیح میدهیم از یک جایی به بعد تنهاتر باشیم. طوری که شاید شمع تولد سیسالگی را در خلوت، دور از هیاهو فوت کنیم. شاید هم برعکس.
انگار یادمان میرود که همین دیروز از غصهای کودکانه به نزدیکترین دوست خود پناه بردهایم و او دارد با حرفهایی که حالا میفهمیم چقدر آبکی و الکی بودهاند، دلمان را آرام میکند.
کمکم با بزرگشدن، دغدغههایمان فرق میکنند. نگرانیهایمان شکل دیگری پیدا میکنند. غصههایمان بهروز میشوند و ما هم فراموشکارتر میشویم! مثلاً گاهی هرچه به کلّهٔ مبارکمان فشار میآوریم، تاریخ تولد یکی از نزدیکانمان را به یاد نمیآوریم؛ یا گاهی وسط خیابان یا توی یک مغازه ذهنمان درگیر این میشود که «گازو خاموش کردم؟!» آن وقت تمام فکر و ذکرمان میشود شعلهٔ گاز و توهم آتشسوزی!
فراموشی جنبههای مثبتی هم دارد؛ مثلاً زمانی که یک شرایط سخت یا یک خطا از جانب دیگری را فراموش میکنیم. فراموش که نه. سعی میکنیم آن را توی ذهنمان جا ندهیم. اما ای کاش یک چیز را تحت هیچ شرایطی فراموش نکنیم. آن هم اشتباهاتمان. اشتباه؛ واژهٔ مظلوم و تنهایی که حتی تمام وجودِ انسان را هم گردن میگیرد.
#محدثه_مومن_مقدم