تجربه من از یک جلسه کوچینگ با رویکرد کواکتیو
اولین باری که یک جلسه کوچینگ با رویکرد کواکتیو را تجربه کردم، حس کردم وارد یک فضای متفاوت شدهام؛ فضایی که انگار قرار نیست کسی برایم نسخه بپیچد، بلکه قرار است خودم کشف کنم واقعاً چه میخواهم و چه چیزی در درونم منتظر دیده شدن است.
از کجا شروع شد؟
جلسه از همان جایی شروع شد که باید:
با موضوعی که خود مراجع انتخاب میکند.
این برای من خیلی ارزشمند بود، چون در این مدل کوچینگ، کوچ قرار نیست بگوید «مشکل اینجاست» یا «باید روی این موضوع کار کنیم».
مراجع انتخاب میکند، کوچ فقط کمک میکند موضوع و هدف جلسه واضحتر شوند.
جذابترین بخش؛ باوری که همه چیز را تغییر میدهد
راستش بزرگترین چیزی که در این روش توجهم را جلب کرد، این باور مهم بود که:
مراجع از قبل خلاق، توانمند و کامل است.
این یعنی کوچ نمیآید راهحل بدهد یا بگوید چه کار باید بکنی؛
بلکه کاری میکند که همان تواناییها و خرد درونی که در خودت داری، فعال شوند.
این نگاه واقعاً فضا را عوض میکند.
بهجای اینکه دنبال جواب بیرونی بگردی، کمکم به جوابهایی میرسی که در خودت بوده ولی فرصت دیده شدن پیدا نکردهاند.
لحظه «آها»؛ وقتی همه چیز روشن میشود
وسطهای جلسه، با چند سؤال درست و دقیق، کمکم از سطح موضوع عبور میکنی و به چیزهایی میرسی که تجربه را عمیقتر میکنند.
یکهو به آن لحظه خاص میرسی—لحظه «آها».
همان لحظهای که میفهمی اصل ماجرا چی بوده، یا چه چیزی را تا حالا نادیده گرفتهای.
این لحظه یکی از جذابترین بخشهای کوچینگ است؛ چون کشف از خودت میآید و همین باعث میشود موثرتر و ماندگارتر باشد.
اقدام و تعهد؛ قدمی که همه چیز را واقعی میکند
در پایان جلسه، وقت تصمیمگیری درباره اقدام است.
در کواکتیو، این خود مراجع است که انتخاب میکند تا جلسه بعد چه کاری انجام دهد و به آن متعهد میشود.
چون انتخاب از خودش است، نه از کوچ، همین باعث میشود تعهد واقعیتر و اجراییتر باشد.
پایان جلسه؛ حس خوب توانمندی
جلسه معمولاً با یک حس خیلی خوب تمام میشود؛
حسی از رزونانس، شفافیت و توانمندی.
انگار یک قدم به خودت نزدیکتر میشوی و متوجه میشوی چقدر منابع درونی داری که همیشه همراهت بودهاند.
برای من، این تجربه یادآوری این بود که وقتی فضای درست ساخته شود، انسان خودش بهترین راهش را پیدا میکند.