
ما زمین خوردهی تعاریفِ بیجای دیگرانیم وقتی نیازِ شدیدی به انتقادِ درست داشتیم.
هیچ وقت نفهمیدیم اشکالِ واقعی کار کجاست که نمیرسیم و احتمالا همیشه عقلمان فقط به همین قد داده: دروغ بودنِ "تمامِ" قربان صدقهها و خصمانه بودنِ "تمامِ" انتقادها.
زمانی طولانی فکر میکردم مشکل از اعتماد به نفس کم من است یا توهم توطئه دارم که وقتی کسی تعریفی میکند میگذارم به پای چاپلوسی و اغلب تنبلیاش؛ چرا؟ چون گفتن یک کلام "عالی بود" به مراتب راحتتر از این است که توضیح بدهی کجای کار میلنگد.
البته همیشه هم اینطور نیست. گاهی آدمها از همان حرفِ خوبی که نیاز داری بشنوی تا ادامه دهی دریغ میکنند.
مسئله نگهداشتنِ اندازه است که هرگز به آن عادت نکردیم. هیچ کس یادمان نداد و خودمان هم انگار یاد نگرفتیم که هیچ چیز نه آنقدر بد است که تعریفی نداشته باشد و نه آنقدر خوب که نشود از دلش نکتهای بیرون کشید.
رسیدن، نیاز به کسی دارد که به اندازهی قربان صدقههایش اگر دید، ایرادِ حقی بگیرد و از طرف دیگر کسی را میطلبد که انتقاد را به کارش ببندد نه اینکه مچاله شدهی حرفهای منتقد بیچاره را لابلای زخمِ زبانهای دیگران گم و گور کند.