ویرگول
ورودثبت نام
خاطرات کاناپه‌ای
خاطرات کاناپه‌ایمن یک روانشناسم؛ با ارادت ویژه به فروید
خاطرات کاناپه‌ای
خاطرات کاناپه‌ای
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

چگونه هوش هیجانی را در کودکان تقویت کنیم؟

یادگیری هوش هیجانی در کودکی راحت‌تر است و وقتی به بزرگسالی برسند، مهارت‌های هوش هیجانی به‌خوبی در آن‌ها شکل می‌گیرد.

تربیت هوش هیجانی در کودکان
تربیت هوش هیجانی در کودکان


چگونه شروع کنید؟

نخستین گام در پرورش هوش هیجانی در فرزندانتان، این است که در دیدگاه فرزندپروری‌تان تغییری بنیادین به‌وجود آورید. بسیاری والدین، نقش خود را به‌عنوان کسی می‌بینند که می‌کوشد فرزندان را بر طبق ایده‌آل‌های از قبل تعیین‌شده‌ی خود تربیت کند. نه‌تنها این دیدگاه بی‌تاثیر است، بلکه وقتی آن‌ها به مسائل با دیدی کاملا متفاوت از والدین خود می‌نگرند، موجب سرکشی آن‌ها می‌شود.

یک روش فرزند‌پروری، مبتنی بر هوش هیجانی این است که به آن‌ها کمک کنید با احساسات و خانواده‌ راحت‌تر کنار بیایند. این نوع فرزند‌پروری، تاکید دارد که فرزندان تقریبا در هر روز از زندگی‌شان تجربه‌های هیجانی دارند و شما را ترغیب می‌کند به آن‌ها در یادگیری چگونگی کنترل احساساتشان کمک کنید؛ در حالی‌که خودتان نیز باید این رفتارها را الگو قرار دهید.

نکته:این‌که فرزندان خود را ناراحت یا خشمگین ببینید، دشوار است؛ اما وقتی با عباراتی مانند «شاد باش» یا «این‌گونه حرف نزن»، احساسات آن‌ها را نادیده می‌گیرید، شرایط را برای آن‌ها آن‌قدر دشوار می‌کنید که دیگر نمی‌توانند احساساتشان را شناسایی کنند و با آن‌ها کنار بیایند. به‌عبارت دیگر، شما هوش هیجانی‌شان را تضعیف می‌کنید.

چگونه باید رفتار کرد؟

برای والدین، هوش هیجانی به این معنا است که از احساسات فرزندان خود آگاه باشند، بتوانند با آن‌ها همدلی کنند، آن‌ها را تسکین دهند و راهنمایی کنند. اما برای کودکان (که بیشتر درس‌هایشان درباره‌ هیجانات را از والدین خود می‌آموزند) هوش هیجانی شامل توانایی کنترل تکانه‌ها، انتظار برای آنچه می‌خواهند (تأخیر رضایتمندی)، انگیزه دادن به خودشان، آموختن مهارت‌های اجتماعی و سازگاری با فرازونشیب‌های زندگی بدون خشم و عصبانیت است.

والدینی که با احساسات کودکانشان درگیرند، شبیه مربیان هیجانی هستند. همانند مربیان ورزشی به فرزندانشان راهبردهایی برای مواجهه با فراز و نشیب‌های زندگی می‌آموزند. آن‌ها به ابراز خشم، ناراحتی یا ترس کودکانشان اعتراض نمی‌کنند؛ همچنین آن‌ها را نادیده نمی‌گیرند. در عوض، فرزندانشان را تشویق می‌کنند نسبت به احساسات خود بیشتر بیاموزند و آن‌ها را به‌طور متناسب، نه نامتناسب ابراز کنند. به کودکان خود نیز می‌آموزند هیجانات دیگران را درک کنند و به‌طور مثبت واکنش نشان دهند. فواید حاصل از آموزش این درس‌های مهم زندگی به کودکان این است که والدین رابطهی صمیمانه‌تری با آن‌ها ایجاد می‌کنند.


ادامه دارد ...

۰
۰
خاطرات کاناپه‌ای
خاطرات کاناپه‌ای
من یک روانشناسم؛ با ارادت ویژه به فروید
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید