اولین بار که تو رابطه م شکست خوردم پر از وحشت شدم.ترسیدم از نبودنش.از حرف نزدن باهاش و از بی خبریش.یکهو یک وزنه سنگین افتادم روم که با وجودش نفس کشیدن سخت شد .من احاطه شدم بین چند حس تلخ ِِ سنگین که تا روز قبل باهاشون بیگانه بودم . در عجب بودم از دست به یکی کردن جسم و روحم باهم و اشکی که کنترلش در اختیارم نبود. فکر غروری که باید حفظ شه و تمایل عجیب و غریب ِِخواستن مجددش دست از سرم برنمیداشت و جای خالیش هر لحظه خودشو محکم تر میکوبوند تو صورتم.
حالا چند سال گذشته و بزرگتر شدم.وارد رابطه های جدید تری شدم و هنوز هم به اون ادم فکر میکنم.فکر میکنم و به نتیجه ای نمیرسم.حالا دیگه دوستش ندارم ولی همچنان بهش فکر میکنم.خوابشو میبینم و بهش فکر میکنم.رابطه ی فعلیم اوضاع خوبی نداره و من به اون ادم سابق فکر میکنم.رابطه ی فعلیم از هم پاشید و من هنوز هم به اون فرد سابق فکر میکنم.همه و همه ی احساسات سنگین گذشته دوباره برگشته و من حالا به هردوشون فکر میکنم.
دومی راهی برای تسکین اولی؟ دومی راهی برای فرار از تنهایی؟ عشق به اولی و دوست داشتن دومی؟ بله همینها. دقیقا همینها
حالا بعد از چند سال همونجایی ایستادم که بودم.تنها،دلتنگ و غمگین به توان دو..