ویرگول
ورودثبت نام
مصطفی سلیمانی
مصطفی سلیمانی
مصطفی سلیمانی
مصطفی سلیمانی
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

پیکانِ فردین

پیکانِ فردین
پیکانِ فردین

آن پیکانِ زنگ‌زده، ماشین نبود؛ نبضِ کوچه‌مان بود.

عکس‌های فردین از هر گوشه‌اش لبخند می‌زدند، شبرنگ قرمزی پشتش می‌درخشید و می‌گفت:

«فردین خسته‌ست، بوق نزن!»

داشبوردش پر از تسبیح کهنه، عطر بنزین و بوی گریس بود؛ بویی که مثل خون در رگ‌های پیکان جریان داشت. رضا فرمان را با نوک انگشت می‌چرخاند، انگار داشت روح پیکان را نوازش می‌کرد. برای او، بعد از فردین، پیکان تنها عشقِ بی‌مرگ زندگی‌اش بود.

آن شب، پیکان شد همه‌ی من.

امین در آغوشم داشت از خون می‌مرد؛ تاندون دستش پاره، رنگش مثل برف زیر باران رفته، نفسش مثل شمع آخر شب بود. مریم با دست‌های لرزان زردچوبه می‌ریخت، میثم روسری گلدار را با اشک آورده بود، و من با دمپایی خونی درِ خانه‌ی رضا را کوبیدم.

انگار درِ بهشت را می‌کوبیدم.

رضا با لقمه‌ای در دهان بیرون پرید. چشمش که به امین افتاد، پیکان را بیدار کرد. گیوه‌های سفیدش را بالا کشید و پرید پشت فرمان. کوچه بن‌بست بود، پنج‌متری و تنگ. پراید جلو، نیسان پشت، دیوار چپ، دیوار راست.

پیکان در قفس مرگ گیر کرده بود، اما نفس کشید.

دنده عقب... یک متر... ترمز.

دنده جلو... نیم‌متر... ترمز.

فرمان با نوک انگشت می‌چرخید. رضا شیشه را پایین داد و سرش را بیرون آورد. باران نم‌نم می‌بارید، شیشه‌ها بخار کرده بود، نفسش روی شیشه می‌نشست مثل اشک آسمان. بچه‌های همسایه دور پیکان حلقه زده بودند و فریاد می‌زدند:

«فردین! بزن بریم!»

پیکان می‌جنگید.

عقب... جلو... عقب... جلو...

هر بار که عقب می‌رفت، قلبم می‌مرد. هر بار جلو می‌آمد، امین تکانی می‌خورد و ناله‌ای می‌کشید، انگار با او نفس می‌کشید. شبرنگ قرمز پیکان در نور مهتاب برق می‌زد، انگار فریاد می‌زد: «من خسته نیستم.»

و بعد، پیکان پر کشید.

با یک مانور آسمانی از دهانه‌ی کوچه بیرون آمد. رضا پاشنه‌ی گیوه را کوبید روی گاز. پیکان غرید. بچه‌ها دست زدند و یکی با گریه فریاد زد:

«فردین زنده‌ست!»

من اشک ریختم. نه از ترس، از عشق. نبود که حرکت می‌کرد؛ زندگی بود که در رگ‌های پیکان می‌تپید.

تا درمانگاه، پیکان مثل تیر رحمت پرواز کرد. دو سه ماشین را مویی رد کرد. گفتم:

«رضا، یواش‌تر...»

گفت: «چشم، حاجی...»

اما پیکان گوش نمی‌کرد. می‌دوید. از درمانگاه تا کامکار، در باران لغزید، اما رضا کنترلش کرد. پیکان نمی‌خوابید.

وقتی رسیدیم بیمارستان، آرام ایستاد. اما تمام نشده بود.

پیکان نجاتم داده بود. امین را از مرگ کشیده بود.

قلب تپنده‌ی شب سیاه ما، پیکان بود؛ فرشته‌ای با عکس‌های فردین، بوی بنزین و شبرنگ قرمز که می‌گفت: «من خسته نیستم.»

حالا هر بار پیکان را می‌بینم، دست می‌کشم روی بدنه‌اش، روی عکس‌های فردین و شبرنگ قرمز.

آرام زمزمه می‌کنم:

«تو خسته نبودی، فردین... تو زنده بودی. هنوز زنده‌ای.»

پیکاندنده عقب با اتو ابزار
۸
۰
مصطفی سلیمانی
مصطفی سلیمانی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید