
از شیشه کتابخونه چوبی دیدمش که نزدیک میشد، تو چشماش برق خاصی بود که دلمو لرزوند.
درو باز کرد و من دوستم پاککن رو برداشت رو میز کنار دفترش گذاشت.
چند کلمهای که نوشت یادش افتاد بهتره کارشو با نام خدا شروع کنه و یه 'به نام خدا'ی قشنگ بالای برگه نوشت.
کلمات رو به زیبایی مینگاشت. من با حرکت نرم دستش روی کاغذ میرقصیدم و حروف سیاهو روی سفیدی کاغذ به جا میذاشتم.
نمیدونستم راجع به چی میخواد بنویسه؟؛ مثل این که ذهنمو خونده باشه؛ با لبخندی بر لب نوشت: کاشتن حروفی برای سبز شدن زمین...
اینو که نوشت رفت تو فکر؛ نگاهی به من و دفترو وسایل دورو برش انداخت؛
اشکی تو چشماش درخشید
و
من رو با احترام زمین گذاشت...