
دیروز که کنار بوم نشسته بودی به من فکر کردی؟
کتاب هایت را که ورق میزدی ،جزوه هایت را که به هم میریختی اصلا من در خاطرت بودم؟
وقتی روی صندلی دست بسته نشستی و اعترافاتت را با چشم گریان نوشتی
وقتی بوی پیچک تمام خانه را گرفته بود
وقتی صدای کر کننده ی زنگ ولکنمان نبود
وقتی که من ارام خزیده بودم گوشه ای و قلب همیشه مضطربم را ارام میکردم
وقتی که تاریخ نام روسفیدانِ قهرمانش را به دست فراموشی سپرد
وقتی شرافتمندان شرافتشان را به باد دادند
وقتی که فوج فوج غم بود که در جان بی پناهت کمین میکرد
وقتی جماعت، ارزش هایشان را به غریبانه ترین شکل به فراموشی سپردند
به چه کسی فکر میکردی؟
بهار که رسید، شکوفه ها که بیرون زد، رویاها که به بار نشست چه کسی در سر تو با تو هم صحبت بود؟
باد که به پرده ها میخورد ،پرده ها که رقصان و دیوانه میشدند، اشک که میبارید
من کجای ذهن شلوغت بودم؟
وقتی گوی موزیکالی که بابا برایم خریده بود به صدا در آمد ،آن فرشته ی سبک سر که میان گوی شروع به چرخیدن کرد
تو به آوازهایی که روح را تسخیر میکند فکر کردی؟
نزدیک غروب که شد به جوانی زیبا و ترحم بر انگیزت فکر کردی؟
برای دست هایت که میتوانست هنر بیافریند و تو دربندشان کردی غصه خوردی؟
بانگ تازیانه که بلند شد،ضربه اش که بر تن نحیف درختان نشست به گوش هایت فکر کردی؟
آخرین لیوان سم را که خوردی ،سوز زمستانی که ماند و برایت هیچگاه به نوازش نسیم بهار بدل نشد به طبیعت وحشی فکر کردی؟
اصلا یه این فکر کردی که چرا سرانجام هیچکس به دیگری مجال فریاد کشیدن نداد؟
حالا بگذار من از خودم بگویم
من به چیزی فکر نمیکنم
صفحه های دفترم ارام نمیگیرند و نمیگذارند روان بنویسم
شعر ها مُثله شده اند
دیگر هیچ چیز برای من حس همیشگی را ندارد
دارم به ابلهانه ترین شکل ممکن تظاهر میکنم که جهان برایم خوش طعم است
نیست
باور کن که نیست
تو که از بوی شبها بیخبر مانده ای و دل کندی، بگو روزی چند بار به من فکر میکنی؟
اگر نمیدانی بگذار بگویم
یک گودال شده این شهر که فقط جان را جوان میبلعد
طوفان اینجا بالا گرفته است
من رویاهای ملتهب و لرزانم را در کدام پستو قایم کنم
من چشم های حریص تشنه ام را چگونه ببندم و نبینم؟
من بنای تحجر را چگونه آوار کنم؟
من سازه های امید را با چه توانی روی هم بچینم؟
وقتی که من نگران افکار نپخته ی جوانم هستم
تو به چه کسی فکر میکنی؟
