مقدمه
آمدهام تا قسمت کوچکی از تجربیات خود را در دوران نوجوانی برای آیندهسازان کوچک، یعنی نوجوانان، بازگو کنم.
میدانم که بسیاری از شما برای اینکه در آینده، آیندهای درخشان داشته باشید، همواره تلاش میکنید.
اگرچه کسی نباشد تلاشهای شما را ببیند، بدانید من هستم؛ چه الان، چه همیشه.
---
من هم مانند همه شما، در کودکی علم چندانی نداشتم. همانطور که میدانید، از زمانی که وارد مدرسه میشویم، نحوه صحبت کردن، طرز تفکر و بسیاری از چیزهای دیگر در ما تغییر میکند.
من همیشه آن دختربچهای بودم که از هر اتفاق، یک داستان بلندمدت میساخت. همیشه از نحوه صحبت کردن دیگران ایده میگرفتم و از کلمات زیبایی که در صحبتهایشان به کار میبردند، در صحبت کردن خودم استفاده میکردم.
در مدرسه، اغلب مواقع زمانی که آزمون داشتیم یا میخواستیم چیزی را یاد بگیریم، از مسیر یادگیری و درس خواندن هیچ لذتی نمیبردم و فقط به نمره و نتیجه فکر میکردم. سالها گذشت و من همچنان از مسیر لذت نمیبردم و تنها چیزی که برایم اهمیت داشت، نمره و نتیجه بود.
تا اینکه به پایه ششم ابتدایی رسیدم. در پایه ششم تصمیم گرفتم برای آزمون سمپاد درس بخوانم و در آن آزمون شرکت کنم.
هر زمان که پای کتابها و آزمونهای شبیهساز مینشستم، گذر زمان را حس نمیکردم.
آنجا بود که فهمیدم لذت بردن از مسیر برای رسیدن به نتیجه یعنی چه.
من در طول سال تستهای زیادی میزدم و در ماه آخر نیز آزمونهای شبیهساز زیادی حل میکردم.
روز آزمون بالاخره از راه رسید. نه اینکه هیچ استرسی نداشته باشم، اما نسبتاً خونسرد بودم.
بعد از آزمون، تا زمان اعلام نتایج آنقدر استرس کشیدم و بیخوابی داشتم که واقعاً خسته شده بودم.
اما سرانجام یک شب، تمام آن استرسها به یکباره به اوج رسید.
حدس بزنید آن شب چه شبی بود؟
بله؛ شب خاطرهساز اعلام نتایج...
یکی از پراسترسترین لحظات زندگیام.
خب، شاید این سؤال که «نتایج چه شد؟» ذهنتان را حسابی درگیر کرده باشد.
من در آن شب با کارنامه عدم قبولی مواجه شدم. خیلی ناراحت شدم و اشک ریختم. یک هفته تمام، هر وقت آن موضوع از ذهنم عبور میکرد، غرق در اشک میشدم.
اما بعد از آن اتفاق، چیزهای مهمی فهمیدم.
فهمیدم که باید تلاش بیشتری میکردم. فهمیدم هنوز فرصتهای زیادی در پیش دارم و نباید آن فرصتها را از دست بدهم.
اگر شما هم روزی از یک اتفاق با خاطرهای بد عبور کردید، شاید منظورم را بهتر بفهمید.
مهم این است که من و هر کس دیگری که وارد این مسیر شدیم، جسارت قدم گذاشتن در آن را داشتیم. در این مسیر، چیزهای جالب و ارزشمندی یاد گرفتیم؛ چیزهایی که شاید اگر وارد این راه نمیشدیم، هیچوقت یاد نمیگرفتیم.
حالا از خودمان بپرسیم: اگر برای نتیجه آنقدر اضطراب و نگرانی با خودمان حمل کنیم، وقتی با یک کارنامه عدم قبولی مواجه شویم، چه حالی خواهیم داشت؟
مسیر موفقیت باید طوری باشد که ما از یادگیری آن موضوع به اندازهای لذت ببریم که گذر زمان را حس نکنیم.
در کنار آن، برنامهای مناسب و منظم داشته باشیم و در نهایت، همه چیز را به خداوند متعال بسپاریم.
اگر موفق شدیم، به خودمان افتخار کنیم؛ اما مغرور نشویم.
و اگر هم موفق نشدیم، بدانیم که هیچ ارزشی از ما کم نشده است. فرصتهای دیگری در زندگی ما وجود دارند و میتوانیم در دفعات بعدی تلاش خود را بیشتر کنیم و دوباره قدم برداریم.
انشاءالله که موفق شوید.
امیدوارم توانسته باشم بخش کوچکی از افکار و اراده شما را تغییر داده باشم.
موفق و پیروز باشید.
خدانگهدار.