
کاش کسی را میشناختم که مانند من فکر کند.
کاش دوستی داشتم که عمیقا من را درک کند.
کسی که بتوانم با او از سیاست ، کتاب ها و فیلم ها طبیعت ، فلسفه و گاهی جوک های بیمزهی روزنامه ها حرف بزنم.
از اینکه من را فراموش یا رها کند نترسم.
بدانم که برای چند صبایی نیست که با من است.
همیشگی است.
کاش کسی را میشناختم که از تعصب دور باشد.
بتواند خودش فکر کند و تصمیم بگیرد.
مانند گوسفندان از تعداد جمعیت تبعیت نکند
بلکه هرچند غلط خودش بخواهد و بفهمدوانتخاب کند.
کاش میتوانستم صداهایمبهمذهنمرابیانکنم.کاش از قضاوت نمیترسیدم.
کاش کسی بود که بدون ترس عقایدم را به او میگفتم.
ذهن شلوغم را کمی خالی میکردم.
برای این استاندارد های بالا حتی هفت میلیارد انسان هم کم است...