
چقدر همه چیز زود میگذرد؛
انگار همین دیروز بود که بشر تلفن را اختراع کرد.
انگار همین چند روز پیش بود که جنگ جهانی به پایان رسید.
اما با این وجود ؛
همه چیز فراموش میشود.
هرچقدر تلخ ، هرچقدر شیرین ، هرچقدر بزرگ
میگذرد و فراموش میشود.
در لای کتاب های تاریخ برگه ای را به خود اختصاص میدهد؛
به داخل کتابخانه های سر خیابان میرود،
در آنجا میماند بلکه کسی ازش سراغی گیرد.
زندگی ادامه پیدا میکند؛
و صفحه های جدیدی از تاریخ را سیاه میکند.
اما هیچگاه چرخهی فراموشی پایان نمیابد.
شاید برای همین است که تاریخ دوباره دوباره تکرار میشود.
بگذار آنقدر تکرار شود تا مردم با آن خو بگیرند.
فراموشی چیز خوبیست.
آرامش را به ارمغان میاورد.
هرچند تا دقایقی.