آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بیوفا حالا که من افتادهام از پا چرا
نوشدارویی و بعد از مرگِ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر میخواستی، حالا چرا
گرچه دیر آمدی ای مایهٔ آرامِ دلم
دل هنوز از تو نَبُردهست، مرو تنها چرا
سالها در انتظارِ یک نگاهت سوختم
چون رسیدی میروی از دیدهٔ ما، تا چرا
گرچه از دستِ زمانه خسته و دلشکستهام
باز هم دل میکشد سوی تو بیپروا چرا
گفته بودی میرسی روزی به دادِ این دلَم
پس مرا در نیمهٔ این راه کردی وا چرا
با همه بیمهریِ دنیا اگر برگردیام
مینهم جان زیر پایت، این دل شیدا چرا