
کلاس دوم که بودم یه بار معلم یه سوال پرسید و من جوابشو میدونستم. ولی دستمو بلند نکردم. چرا؟ چون ته دلم میگفتم: «نکنه اشتباه باشه؟ نکنه بقیه بخندن؟»
دو دقیقه بعد یکی دیگه همون جوابو گفت، معلم تشویقش کرد. و من… فقط نشستم و به خودم گفتم:
دیدی؟ اگه فقط یه ذره جرئت داشتی، اون تشویقه مال تو بود.
این «فقط یه ذره جرئت نداشتن»، خیلی سال باهام بود.
نه اینکه خجالتی باشم، نه. فقط یه جور دستدست کردن دائمی.
فرصتا که میاومدن، من یه نیمقدم عقبتر بودم.
نه اینکه ندونم، فقط همیشه یه چیزی ته دلم میگفت: «صبر کن. الان وقتش نیست.»
تا اینکه یه روز، یه جمله خوندم که برام تکوندهنده بود:
بعضی ویژگیهای رفتاری ما، فقط حاصل تربیت نیست؛ ریشهی ژنتیکی هم دارن.
گفتم یعنی چی؟ یعنی اون مرددی که همیشه با منه، تو ژنمه؟!
واقعیت اینه که خیلیها فکر میکنن اگه یه چیزی ارثیه، دیگه تغییرش ممکن نیست.
ولی قضیه اینه:
اگه بدونی یه گرایش تو ژنهاته، میتونی آگاهانهتر باهاش برخورد کنی.
مثلاً اگه بفهمی که ژنهای مرتبط با اضطراب یا تعلل توی بدن تو فعالن، میتونی راهکارهایی انتخاب کنی که مخصوص کنترل همین ویژگی باشن.
یعنی به جای جنگیدن با خودت، یاد میگیری چطور با خودت کنار بیای.
اگه یه روز بفهمم که «تردید و تعلل» تو ژنهای منه، شاید دیگه خودمو سرزنش نکنم.
شاید بدونم باید تمرین کنم، نه تغییر کامل.
شاید بفهمم بعضی تصمیمها رو باید سریعتر بگیرم، حتی اگه قلبم بگه صبر کن.
اون روز توی کلاس دوم، شاید صابر ژن «جرئت» بیشتری داشت.
اما الان من میدونم که یه چیزایی تو ذات آدمه، ولی میشه باهاشون کار کرد، رامشون کرد، و حتی ازشون سبقت گرفت.