مهاجرت شبیه به مردن است. یک خودکشی موقت.
وقتی دستت از دنیایی که دوستش داری کوتاه میشود. وقتی دلت میخواهد در خانهای باشی که هر گوشهاش خاطرهانگیز است و در خیابانی راهبروی که رنگ هر درختش را از بَری و وقتی دلت برای شهری تنگ میشود که رویاهایت را یا سوزانده یا محقق کرده است. وقتی جانِ دلت برایبوسیدن و در آغوش کشیدن آدمهای عزیز زندگیت به لب رسیده باشد و مجبور باشی فقط به سفیدی سقف زل بزنی و خاطرات گذشتهات را مرورکنی؛ فرقی نمیکند که زنده باشی یا مرده.