بهار را دوست ندارم، شبیه من است، سرگردان است بین خوب بودن و بد بودن.
نمی‌داند ته مانده زمستانش را ببارد یا گرمای تابستان را به ارمغان بی‌اورد.
جوری که بهار در باورها نقش بسته یعنی افتاب ملایم، انقدر ملایم که از خیره نگاه کردنش چشمانت سفیدی نرود، انگار بهار قسم خورده کههمیشه خانم باشد.
اما گاهی دلش می‌خواهد ببارد یک جوری ببارد که همه باورهارا به‌هم بریزد و آدمها که بیدار می‌شوند از خواب ، فحش بدهند به زمین و آسمان کهباریدن را تمام نمی‌کند.
بهار مثل من است پر از تناقض و رودربایستی.
از ته دلش که بپرسی برای ادامه حیاتِ درختانِ چشم انتظار است که می‌آید وگرنه دلش می‌خواهد پشت زمستان قایم باشد و همان گاهی یواشکیسرکی بکشد ببیند هنوز کسی از دیدنش خوشحال می‌شود یا نه.
بهار را دوست ندارم، این‌که مسئولیت شروع همه سال روی دوشت باشد که قشنگی ندارد؛ این‌که آن همه خرابی زمستان را آباد کنی و بعد دودستی تقدیم کنی به تابستان که نهایتا ماحصل را به نام خودش بزند و فخر بفروشد که آدمها دهانشان را می‌چرخانند و می‌گویند میوه هایتابستانی و انگار نه انگار این بهار بوده که هی باید حواسش می‌ماند مواظب اندازه باران و آفتابش باشد. حالا دریغ از یک دستت درد نکند خالی.
حالا بیایند هی برای بهار شعر بنویسند مثل همین بیت ملک شعرای بهار:
خوشا بهارا خوشا میا خوشا چمنا
خوشا چمیدن بر ارغوان و یاسمنا
بسرایند؛ این که نشانی از قدردانی نمی شود. این فقط تعریف حال خودشان از دیدن تلاش بی وقفه بهار است.
اگر می‌خواهید قدردانی کنید اسم دختران‌تان را بگذارید تابستان یا پاییز، زمستان هم حتی، این‌طور دست کم باری از دوش بهار برمی‌دارید کههی حواسش به هزاران دختر هم‌نامش نباشد که سر دماغ هستند یا نه؟
بعضی چیزها از دور قشنگ ترند. مثل همین بهار، مثل کوه که دلش لک‌زده برود یک جایی حتی کمی آن‌طرف‌تر را هم ببیند. مثل برف که دلشنمی‌خواهد بنشیند روی زمین که آب شود و نهایتا به هیچ تبدیل شود. مثل مادر که تنش می‌لرزد با اولین گریه کودکش تا حتی بعداز مرگش که بایددم در برزخ بایستد منتظر که هرکدام از فرزندانش دلتنگ شدند، بدود و برود به خوابشان که خدای نکرده مرده اش موجب غصه آن طفل‌های نهچندان معصوم بشود.
همان زمستان بهتر است که هرچه ببارد می‌گویند زمستان است دیگر باید ببارد. مثل طوفان که هرچه خرابی به‌بار بی‌آورد می‌گویند طوفان استدیگر.
یا همان زلزله که هیچ‌کس به زمین خورده نمی‌گیرد که حالا کمی گرما را تحمل کن تا هی تکان ریز و درشت به خودت ندهی و خانه ها را آوار نکنیروی سرکسانی که بی وجودشان یک سیاره بی معنی بودی که هی دور خودت می‌چرخیدی.
توقعی نیست از چیزهایی که دل‌خوشی نمی‌آورند. حداقل تکلیف‌شان با خودشان روشن‌است. همیشه خودشان هستند. نه مثل بهار سرگردان بینباریدن و تابیدن.
