درد داشت
حس مزخرفی داشتم، همه چی بد بود ، هوا داغ بود ، نمیشد نفس کشید ، نمیشد... ریه هام میسوختن
زنجیر های سربی دور دست و پاهام پیچیده بودن ، تا روی زمین میرسیدن ، همیشه مجبور بودم دنبال خودم بکشمشون... همیشه اینقدر سنگین بودن؟ یادم نمیومد ، اصلا کی اهمیت میداد همیشه اینجوری بودن یا نه ، مگه مهم بود؟
معدم میسوخت ، بدجوری میسوخت ، انگار توش مواد مذاب میریختن، میسوخت همینجوری میسوخت
هر روز باید همین ها رو بپوشم؟ پارچش که نرمه ولی چرا؟ چرا شبیه سمباده میمونن؟ پوستم گز گز میکنه...
چرا هر روز همینجوریه؟ چرا همش بدتر میشه؟ نمیخام ... بسه دیگه!!!
هر روز با زجر باید پتو رو کنار میزدم ، باید مانتو میپوشدم ، نمیخاستم ، پارچش شبیه سمباده میموند ، پوستم داشت گز گز میکرد. صبحانه هیچ مزه ای نمیداد ، از گلوم پایین نمیرفت، انگار سنگ قورت میدادم.
...
دعا دعا میکردم اوتوبوس به مقصد نرسه ، چرا؟ چرا این جاده بیصاحاب کش نمیاد؟ چرا انتها داره؟ بسه دیگه!
به زور پیاده میشدم ، هوا سرد بود ، میگفتن ممکنه برف بیاد. با این حال ریه هام داشت میسوخت ، وقتی نفس میکشیدم انگار ذغال گر گرفته میرفت داخل ریه هام. درد داره...
...
از کلاس ها هیچی نمیفهمیدم. اینا فارسی حرف میزنن؟ پس چرا نمیشه ، چرا نمیفهمم؟
سوالات رو بلدم ، جواب هاشون سادس! فیزیک و ریاضی لذت بخشن ، ولی...چرا هیچی حس نمیکنم؟
دارم مینویسم ، دارم جواب میدم ولی انگار خودم نیستم.
چرا اینقدر گرمه؟ همه که کاپشن پوشیدن ، خودمم همینطور ولی داغه ، خیلی گرمه نمیفهمم!، نمی فهمم داره چی میشه
...
اتوبوس بازهم داره میاد ، لفتش بده ، بس کن... نمیخام برم خونه
...
روی صندلی میشینم ، حس خوبی ندارم
+ حالت بهتر نشده؟ تغییری حس نمیکنی؟
- نه هیچی. نمیدونم...
عجیب نگاهم میکنه ... ولی نه . اصلا میشنوه؟ براش همه؟ نخیر! هیچی...
به مانیتور جلوییش نگاه میکنه
+خب... دوزش رو از روی 25 میارم روی نیم... اینا رو هر دوازده ساعت بخور
-تاثیری هم داره؟
* اره مامان ، خیلی حالت بهتر شده که ، چقدر بیشتر حرف میزنی! خودت نفهمیدی ، بهتر شده! امروز عمه هم میگفت ، میگفت ستایش خیلی بهتر شده حالش.
+خب پس خوبه دیگه! دارن اثر میکنن! نترس یکم زمان بره ، ولی بهتر میشی
لبخند میزنه ، مامان هم همینطور.
قرص ها رو میگیرم ، بهشون نگاه میکنم. جلدشون قرمزه
الان دیگه یه سال شده...
...
یکیشون رو میخورم ، و شادم؟
این شاد بودنه؟ مغزم شاده ... مغزم حالش بهتره. ولی خودم نه...من شاد نیستم ، من برام چیزی تغییر نکرده
قرص نمیزاره بدن و مغزم حس بدی پیدا کنن ، هر 12 ساعت یه بار چرخه تکرار میشه ، خوبن
اونا خوبن ولی...اونا من نیستم...من خوب نیستم. مشکلی حل نشده که
لباس ها بازم سمباده ان ، ریه هام میسوزن ، معدم اتیش میگیره ، زنجیر ها هنوزم دور دست و پامم...محکم تر شدن...
دنیا هنوز سیاه و سفیده
...
میگذره ، ساعت ها میرن جلو ، روز ها ، هفته ها ، ماه ها... و بالاخره شده 21 تیر ، اولین امتحان نهایی...
اصلا امسال چجوری گذشت؟ درس خوندم؟ ولش کن... نمیخام بدونم... اصلا یادم نمیاد که بخام بدونم!
فقط میرم سر جلسه ، نمیدونم چی مینویسم ، سوالا و جواب ها هستن ، آشنائن ، ولی مهم نیستن.
دارم زنجیر ها رو باز میکنم ، به جهنم که سوالا چی ان!
آروم آروم باز میشن ، میخورن روی زمین... صدای برخوردشون میاد ، ولی کسی نمیشنوه ، کل سالن ساکته
ادامه میدم.
...
اخرین امتحان رو هم میدم ، ورقه رو تحویل دادم ... حسش عجیبه
با همیشه فرق داره
زنجیر ها نیستن ، دیگه هوا داغ نیست ، ریه هام نمیسوزن ، معدم هم همینطور! خورشید داره میتابه ، مثل همیشش ، ولی... خورشید سیاه نیست؟ تموم این مدت سیاه نبوده؟ یا نه....همه چی رنگ داره ، کل دنیا رنگ داره
صداها بلندن ، مثل همیشه بلندن...ولی حسش اینبار متفاوته
همه چی فرق کرده
...
وقتی میرسیم خونه ، درد داره... خونه همیشه اینجوری بوده؟ همیشه اینقدر قشنگ بود؟
اتاقم همیشه اینقدر خوب بود؟ یا...
همشون حجوم میارن ، تموم اون خاطرات بد ، همه ی اون حس های بد ، داغی هوا ... همه حجوم میارن توی مغزم ، درد داره ، خیلی درد داره
ولی تموم شده؟ واقعا تموم شده؟ دیگه نمیرم مدرسه؟ واقعا؟
نفسم بالا نمیاد ، گریم تموم نمیشه ، به زور نفس میکشم... میترسم.
نمیخام برگردن ، نمیخام ، نمیخام...
به زور میرم سمت کابینت ، یه آلپرازولام میخورم و
میخزم زیر پتو ، چقدر پتو نرمه! اینبار دیگه قرار نیس وقتی بیدار شدم به فکر مدرسه باشم؟ واقعا نمیخاد باشم؟ تموم شد؟ همش رفت؟
+اره همش رفت...
نمیدونم صدای کیه ، کسی توی اتاق نیس.
+همش رفت ، تمومش کردی! بخواب ، چیزی نیس.
بغلم میکنه.
+نترس برنمیگرده ، نمیزارم برگرده ، درد داشت نه؟ دیگه تموم شد ، بخاب خب؟ بهت قول که دیگه تموم شده.
اتاق خالیه ، همه جا سکوته ، فقط گریه میکنم
"تموم شد" ...
نمیدونم کی خوابم میبره
بالاخره... فقط "تموم شد".
