در جایی که ما زندگی میکنیم، یک حراجی بزرگ برای افسردگی وجود دارد. جایی که به مفتترین قیمت ممکن، حجم زیادی از افسردگی با درصد خلوص بالا معامله میشود.
این حراجی بزرگ، کنکور است.
من دو ماه دیگر از دانشگاه فارغالتحصیل میشوم. البته اگر خدا بخواهد...
بهخوبی احوالات خودم و آدمهای شکل خودم را هنگامی که به این حراجی بزرگ رفتوآمد داشتیم، به خاطر دارم.
کلاس ما تجربیها در مدرسه چیزی شبیه یکی از سالنهای آسایشگاه روانی بود. یک مشت مضطرب، افسرده و صدالبته خودباخته که غرق در بیچارگی و ناامیدی بودیم، دور هم جمع شده بودیم و درس میخواندیم.
تمام تارهای موی سرمان گره خورده بود به کنکور که اگر خرابش میکردیم، گیسهایمان را میکشید و ما را کشانکشان به سمت آیندهای تیره میبرد.
اکثریتمان یک شعار داشتیم: یا پزشکی یا مرگ!
فرقی نمیکرد ما که بودیم. فرقی نمیکرد چه استعدادی داشتیم یا رؤیایمان چه بود. فرقی نمیکرد برای چه هدفی به این دنیا آمده بودیم. ما باید پزشکی میخواندیم. چون هم نان داشت هم آب. چون افتخار داشت. چون رنگ و لعاب داشت. فرقی نمیکرد که آیا واقعاً این چیزی هست که میخواهیم یا نه. ما محکوم بودیم به خواستن روپوش سفیدی که برای خیلیهایمان بوی کفن داشت.
ولی گوشتان را جلو بیاورید. میخواهم چیزی را بگویم که تا به حال همه از شما دریغش کردند.
خطاب به همه گلهایی که پشت کنکور دارند پرپر میشوند:
عزیزان باهوش و بااستعداد من، در دانهبهدانه سلولهای بدن شما درصد بالایی از نبوغ وجود دارد. و شما به اندازه کافی، کافی هستید. هر حرفی غیر از این یک دروغ جنایتکارانه است. باور نکنید. شما ناجیان آیندهاید.
تمام آینده، وجببهوجب برای شماست. این شمایید که قرار است فردای ما را نجات دهید.
چرا غم؟ چرا ناامیدی؟ چرا حسرت؟ برای شمایی که در جوانترین سن زندگیتان هستید، جایی که دیگر تکراری نخواهد داشت.
چون به شما گفتند تراز آزمونتان پایین است و چیزی نمیشوید؟ دروغ میگویند. شما همین حالا همه چیز هستید.
چرا افسردگی؟ چرا درماندگی؟ چرا افسوس؟ برای شمایی که به دنیا آمدید تا به قدر شادیهای دنیا اضافه کنید.
چون میگویند ریاضیتان خوب نیست؟ چون میگویند سرعت تستزنی پایینی دارید؟ چون ساعات مطالعهتان در روز بالا نیست؟ دروغ میگویند. باور نکنید.
برای هر یک از شما، رؤیایی منحصربهفرد وجود دارد. که انحصاری مال شماست. که خداوند تمام امکانات رسیدن به آن را در قلب و وجودتان مخفی کرده است. که اگر همه شما را به زور در صف پزشکی و پیراپزشکی و مهندسی شریف و حقوق علامه جمع کردهاند، از صف بیرون بزنید. بروید دنبال همان چیزی که قلبتان میگوید.
در میان شما هزاران رؤیای غبارگرفته وجود دارد که منتظر است بروید و رویش دستی بکشید تا دوباره بدرخشد.
که شاید یکی از شما قرار است بزرگترین کیهانشناس ایران شود. فکر نمیکنید اگر برای چیزی غیر از این تلاش کند، بیهوده است؟
که شاید یکی از شما قرار است معروفترین مستندساز ایران باشد. پس نباید در صف اشتباهی صبر کند.
شاید رؤیای یکی اقیانوسشناسی است. شاید دوست دارد زبانشناس باشد. شاید هست تا مددکار اجتماعی شود. شاید دوست دارد صاحب یک گلخانه بزرگ شود. یا که نویسنده قابلی باشد. یا یک آشپز حرفهای، یک هتلدار بزرگ، یک گوینده بینظیر، یک طبیعتگرد شاد، یک مترجم کاردرست یا که یک هنرمند فاخر.
شاید در سرنوشت یکی از شما نوشته شده است که پرافتخارترین انیمیشن ایران را کارگردانی کند. یا که شاید نوشته شده است که در فلان رشته ورزشی اولین مدال المپیک را بیاورد. یا شاید خداوند او را به زمین داده است تا خوشحالترین عروسکساز دنیا باشد.
اشکهایتان را برای رؤیایی که مال شما نیست حیف نکنید.
همه قرار نیست پزشک و مهندس باشند. همه قرار نیست رتبه برتر باشند. که عزیزان من، هیچکس، هیچکس، هیچکس نمیتواند تضمین دهد که رتبه یک کنکور امسال قرار است از رتبه ۲۸۰۰۰ کنکور موفقتر باشد.
شما رتبه کنکورتان نیستید. شما عدد نیستید. شما پاسخ صحیح سؤالات تستی نیستید.
که همه آن مشاوران و مدرسان کنکوری که این رؤیاهای اشتباهی را به آدمهای اشتباهی میفروشند، اگر جلویشان خون بالا بیاوری و تشنج کنی، دنبال رمز کارت بانکیات میگردند تا شهریه ترم جدیدشان را بدهی. که اگر برای تدریس فیزیک و زیست و فلسفه روی زمین آفتاب بالانس میزنند، تنها برای جلب مخاطب است. آنها سر سوزنی برای آینده شما احساس مسئولیت نمیکنند.
که کنکور فرصت خوبی است. برایش تلاش کنید. برایش درس بخوانید. برایش تست بزنید. میدانید چرا؟ چون فردا حسرت تلاشی که نکردید تا ابد روی قلبتان حک میشود.
چرا که اگر از این فرصت استفاده نکنید. اگر این روزها برای خودتان کاری نکنید، فردا هر روز حالتان بدتر از امروز خواهد بود.
ولی
ولی
ولی برای رشتهای که رؤیای شماست. ولی برای صفی که مال شماست.
که اگر رؤیایت هتلداری است، برایش درس بخوان. اگر رؤیایت مهندسی نفت است، برایش خیلی زیاد تست بزن. اگر عاشق باستانشناسی هستی، سعی کن در دانشگاه خوبی پذیرفته شوی.
عزیزان آیندهدار و نابغه من، رؤیایتان را پیدا کنید و برایش هر روز از ۱۲۰ درصد توانتان خرج کنید. که این روزهای پر از استرس و اندوه میگذرد. اجازه ندهید فردایی که قرار است سر خود را به عقب بچرخانید، جایی برای حسرت خوردن باقی گذاشته باشید.
نمیدانید رؤیای شما چیست؟ این مأموریت ویژه و فوقسری شماست. شما باید پیدایش کنید.
رؤیای شما آن چیزی است که برایش حاضر هستید ساعت ۳ نصف شب بیدار شوید و انجامش دهید. حاضر هستید برایش جان بکنید. همان چیزی که ته قلبتان صدایی میگوید برای این کار متولد شدهاید.
کنکور فرصت خوبی برای پیگیری رؤیاهایتان است، ولی قبل از اینکه نتیجهاش مهم باشد، قبل از اینکه رتبه نهاییاش مهم باشد، تلاش شما مهم است.
اهمیتی ندارد اگر نتوانید رتبه یک کنکور باشید. چیزی که مهم است این است که وقتی رتبه خود را دیدید، بدانید که همهتان را برایش گذاشته بودید. که لحظه دیدن نتایج از خودتان بپرسید آیا این همه من بود؟ که اگر بود، پس شما این مأموریت را با موفقیت پشت سر گذاشتید. فارغ از عدد نهایی آن.
به من اعتماد کنید. فردا بیشترین حسرت شما بابت رتبه کنکورتان نخواهد بود. بابت تلاشی خواهد بود که برای رسیدن به رؤیای خود دریغش کردید.
چون من طعم این حسرت را چشیدهام....
تمام