
گاهی فرقی ندارد چقدر قوی باشیم. از فولاد یا بتن مسلح باشیم. رویینتن یا ابرقهرمان باشیم. قلب ما در برابر برخیها در بیدفاعترین شکل ممکن است. از جنس ماهیچه و خون نیست که از جنس تُنگ بلور است. نمیشکند، بلکه متلاشی میشود.
ما گاهی انتظار رها شدن را نداریم. که آنقدر به طرف مقابلمان قشنگ تکیه دادهایم که یقین داریم پشتمان خالی نمیشود. ولی گاهی پشتمان خالی میشود. گاهی ما را رها میکنند. گاهی از همانی که تکیهگاهمان بود، مزه سقوط را میفهمیم.
که آن لحظهای که بعد از یک سقوط مهلک به زمین میخوریم و متلاشی میشویم، نمیدانیم این درد عمیقی که حس میکنیم دقیقاً برای چیست؟ درد میکشیم چون سقوط کردهایم؟ یا که درد میکشیم چون کسی ما را از لبه دره هل داد که انتظارش را نداشتیم؟
تجربه رها شدن، عجیب دشوار است.
گاهی آنقدر به بودن کسی دلمان گرم است که وقتی میرود، قبل از اینکه در را ببندد، جان میدهیم.
گاهی کسی که قلبمان را به دستش میسپاریم، آنقدر دستهای امنی را به ما نشان میدهد که یقین داریم پناه قلبمان میشود. ولی گاهی همین دستهای امن با چاقوی قصابی قلبمان را قطعهقطعه میکند.
گاهی رابطهای که شروعش میکنیم، آنقدر جای خوبی است که یقین داریم مأمن ما خواهد بود. ولی گاهی همین مأمن برایمان شبیه اردوگاه نازیها میشود. پر از شکنجههای شبانهروزی.
گاهی آنقدر کسی را دوست میداریم که میشویم کودکی پنجساله. دلمان را از سینه درمیآوریم و بدو بدو میرویم که با چشمهای پر از برق تقدیمش کنیم. ولی او دل ما را میگیرد و دقیق نگاهش میکند و سپس به دیوار میکوبدش. ما روی زمین میافتیم و خون بالا میآوریم، ولی او میرود. طوری که رد پایش قرمز میشود.
پس...
خطاب به همه آنها که حامل قلبی شکسته در سینههایشان هستند:
میدانم چه حالی دارید. شاید فکر میکنید خیلی کافی نبودید. شاید فکر میکنید به قدر کافی زیبا نبودید. یا که لایق نبودید.
شاید فکر میکنید چیزی کم داشتید. یا سزاوار نبودید که عشقی دریافت کنید.
شاید خود را مقصر میدانید یا که احساس میکنید تقصیری نداشتید و هیچکدام از اینها حق شما نبوده است.
میدانم چقدر افکارتان شلوغ است. چقدر در هجوم عواطف سنگینی هستید. چقدر گنجایش قفسه سینهتان برای وسعت این احساسات تنگ است.
میدانم چقدر پریشانحالید. چقدر ذهنتان تحت اشغال سؤالهای بیجواب است.
میدانم لحظهای دلتنگید. لحظهای خشمگین و لحظه بعد گیج و آشفته.
میدانم گاهی چقدر احساسات وحشتناکی دارید. چقدر در هجوم خاطرات هستید. چقدر شکار گذشتهاید.
میدانم گاهی چقدر دلهره دارید. گویی کسی با ناخنهایش به دیوار قلبتان میکشد و دیگری وسط حیاط دلتان رخت میشوید.
میدانم گاهی احساس میکنید چه فاصله نزدیکی با جنون دارید. میدانم چقدر شاکی هستید. میدانم معترضید. میدانم دوست دارید این شرایط را باور نکنید.
من همه را میدانم.
ولی دوست دارم شما هم بدانید. بدانید گاهی شرایطی که مقابل چشمان ماست هیچ چیز زیبایی ندارد، ولی با همه زشتیاش باید پذیرفته شود.
ایرادی ندارد اگر با خودتان درگیر هستید. اگر لحظهای یقه خود را گرفتهاید و لحظه بعد روی زمین دراز کشیدهاید و آرام اشک میریزید. برای پذیرش شرایط به خودتان زمان کافی بدهید.
دوست دارم بدانید که جدایی تنها برای آدمهای نادرست نیست. گاهی هر دو طرف درستیم، ولی کنار هم ترکیب خوبی نمیشویم.
دوست دارم بدانید که جمع کردن همه قصور و اشتباهات برای خودتان یا پاس دادن همهشان به طرف مقابل هیچ چیزی را حل نمیکند. که هر دو اشتباهاتی داشتید. که هیچگاه یک طرف گناهکار و طرف مقابل تبرئه نیست.
دوست دارم بدانید شما هنوز زیبایید. هنوز دوستداشتنی هستید و قلب شما بیش از قبل لایق دریافت محبتی خالص است.
دوست دارم بدانید به اندازه تمام قلبهایی که در جهان میتپد، عشق وجود دارد برای اینکه به دلهایمان تزریق شود.
دوست دارم بدانید حبس احساس کینه در قلبتان نسبت به کسی که دیگر نیست تنها اسباب زحمت شماست. فرقی نمیکند چقدر او را متهم میدانید و دنبال گرفتن حکم جلب او هستید تا برای رفتارش او را محاکمه کنید. حبس احساس کینه تنها اسباب زحمت شماست، پس برای اینکه با خودتان کنار بیایید زمان کافی کنار بگذارید و سعی کنید اندکاندک قلبتان را از این دست احساسات پالایش کنید.
دوست دارم بدانید اگر آن عشقی که میخواستید را دریافت نکردید، باید از کوپن خودتان برای خودتان خرج کنید. به اندازه ذرهبهذره محبتی که ازتان دریغ شد، خودتان را بیشتر دوست بدارید. این حس شفقت به خودتان، قلبتان را گرم میکند.
دوست دارم بدانید داشتن احساس تنهایی با دوز بالا در این دوران کاملاً طبیعی است، ولی خواهش بزرگم این است که مثل یک قهرمان تنهایی بکشید. میخواهم از شما که حرفهای تنهایی بکشید. که یعنی برای پر کردن این احساس تنهایی دست به هر کاری نزنید. که اگر تنهایید، این تنهایی را با هر چیزی پر نکنید. شما باید بادیگارد خودتان شوید. به هر کسی و هر چیزی اجازه نزدیکی به حریم امنتان را ندهید.
احساس تنهایی محرک کُشندهای برای برقراری ارتباط با دیگران است و در بیشتر موارد کار را خرابتر میکند.
این تنهایی را با خواندن کتاب، با رسیدگی به خودتان، با انجام کارهای لذتبخش تکنفره سپری کنید.
این تنهایی را با معدود نفرات امین خود پر کنید.
این تنهایی را با مثبتترین کارها پر کنید.
تنهایی هرچقدر گاهی احساس دوستنداشتنیای است، ولی بسیار باشکوه است.
دوست دارم بدانید شما در این دوره زمانی از زندگی خود، یک ممنوعه بزرگ دارید. این ممنوعه بزرگ، رابطه مجدد است.
مادامی که پرونده این ماجرا را برای همیشه برای خودتان نبستهاید، هیچ پرونده دیگری را باز نکنید. مادامی که هنوز تهماندههای احساسات گذشته را دارید، احساسات فرد دیگری را درگیر نکنید. مادامی که این ماجرا را تمام نکردهاید، پای خود را به هیچ ماجرای دیگری باز نکنید. مادامی که آدم گذشته را برای خودتان تمام نکردهاید، اجازه ورود آدم جدیدی را صادر نکنید. این یک ادای احترام شرافتمندانه نسبت به زندگی خودمان و دیگران است.
دوست دارم بدانید رفتن از کنار کسی، همیشه به معنای متنفر بودن از او نیست. گاهی ما کسی را دوست داریم، ولی از او خداحافظی میکنیم.
این را میگویم که بعد بگویم داشتن حس دلتنگی یا تجربه احساساتی مشابه علاقه، در این هنگام کاملاً طبیعی است، ولی به این معنی نیست که ما باید برگردیم.
دوست دارم بدانید رفتن آسان نیست. برای همین است که خیلیها نمیروند. میدانند این جایی که هستند جای آنها نیست. یا اینکه دیگر جای آنها نیست، ولی نمیروند.
دوست دارم بدانید گاهی رفتن با همه دردهایش میارزد به برخی بودنها.
دوست دارم بدانید از این ترکهایی که به قلبمان افتاده است نور و هوای تمیز وارد میشود...
راستش اگر دوست داشته باشید، میتوانم بیشتر درباره این موضوع بنویسم.
پس ادامه دادن یا اتمام این بخش بر عهده شما...