
دیروز برایم روز آخرینها بود. آخرین روزی که به دانشگاه (شاید این دانشگاه) رفتم. آخرین باری که اساتیدم را دیدم. آخرین دفعهای که در سلف دانشگاه غذا خوردم. آخرین باری که از بوفه دانشکده خرید کردم.
دیروز خیلی از ملاقاتها برایم ملاقات آخر بود و امان از روزی که میدانی این بار، بار آخر است.
دیروز با خیلیها خداحافظی کردم که میدانستم دیگر سلامی نخواهد داشت و امان از آن خداحافظیهایی که برای سلام دوبارهاش امیدی نیست.
دیروز برای آخرین بار تا آنجا که در توانم بود، دانشگاه را گشتم. و من نقش اول فیلمی بودم که در انتهایش تمام صحنههای گذشته مرور میشد.
حالا من دلم تنگ است...
الآن احساس میکنم قلبم کف اقیانوس آرام است و فشار ستون دههزار متری آب را دارد تحمل میکند و هر لحظه این فشار، آن را مچالهتر میخواهد.
الآن احساس میکنم قفسه سینهام اندازه قوطی کبریت است که قلبم در آن جا نمیشود.
الآن احساس میکنم جای دلم تنگ است.
راستش دلتنگی ستایشی ندارد. دلتنگی بیشتر شبیه کودک سرکشی است که الآن مشغول گریه کردن و پا به زمین کوبیدن است که نه میدانی دقیقاً چه میخواهد و نه میدانی چطوری میتوانی ساکتش کنی و چند لحظه بعد که ساکت میشود هم مدام زیر گوشت نق میزند.
دلتنگی حافظه قویای دارد. هنگامی که میآید و قلبمان را در مشتش فشار میدهد، تنها بهانه یک موضوع را نمیگیرد. تمامش را میخواهد.
من الآن نه فقط برای زندگی چهارسالهام در دانشگاه و دوستان و اساتید مهربانم، نه فقط برای صندلی مخصوصم که ردیف آخر کلاس کنار پنجره بود، نه فقط برای همه خاطراتی که در این چهار سال قلبم را اکلیلی کرد، بلکه برای تمام خاطرات گذشتهام دلم تنگ است و این خاصیت بیرحم دلتنگی است.
حالا که فکرش را میکنم، چقدر دلم برای همه چیز و همهکس تنگ شده است.
این را نوشتم که بگویم دلتنگی احساس بیمنطق و زباننفهمی است. که هرچقدر سعی کنی برایش توضیح دهی که عزیزم! آن چیزی که بهانهاش را میگیری دیگر نیست و دستمان به او نمیرسد، باز هم تیزِ تیز به چشمانت زل میزند و بهانهاش را میگیرد.
این را نوشتم که بگویم دلتنگی ساکتکردنی نیست. تحملکردنی است که این احساس بیدرک و منطق بعد از مدتی خودش خسته میشود و میرود.
این را نوشتم که بگویم اگر شما هم مدتی است دلتان بهانه کسی یا چیزی را میگیرد که نیست، بیایید حلقه پشتیبانی هم باشیم. که همه ما محکومیم به اینکه گاهی دلمان تنگ شود، در حالی که کاری از دستمان برنمیآید :)