
اگر میتوانستید به خودتان در گذشته یک جمله بگویید چه میگفتید؟ یک جمله دستوری با لحنی آمرانه. یا شاید یک هشدار.
اگر میتوانستید در گذشتهتان چیزی را تغییر دهید سراغ کدام اتفاق میرفتید؟ اگر میتوانستید کسی را حذف کنید با چه کسی این کار را میکردید؟
اگر میشد از زندگی الآن دندهعقب بگیرید، به کدام منطقه زمانی و مکانی از گذشتهتان برمیگشتید؟
ما این کارها را خیلی دوست داریم. بازی با گذشتههایمان هرچند ناشدنی برایمان جذاب است. اینکه اگر برمیگشتم به عقب هرگز آن کار را نمیکردم یا آنجا نمیرفتم و آن حرف را نمیزدم. اینکه اگر به گذشته میرفتم فلان کار را میکردم. فلانجا میرفتم و با فلان فرد حرف میزدم.
اینها برایمان هرچند دور و دراز ولی جذاب است.
راستش من به خودم در گذشته یک دستور میدادم.
ببین؛ بیخیال رؤیات نشو...!
این حرف را سرش فریاد میزدم. اگر جدی نمیگرفت یقهاش را میگرفتم و به گوشه دیوار پرتش میکردم و دوباره فریاد میزدم که ببین؛ بیخیال رؤیات نشو...!
اگر شما هم در جایی مثل گذشته من هستید پس شما هم مخاطب من هستید.
میدانید چرا؟ چون درد است به جایی برسی ولی به زیر پایت نگاه کنی و ببینی رویای تو نیست. همانجا که دیگران تشویقت میکنند و برایت کف و سوت میزنند ولی اعماق وجودت کسی دارد عزاداری میکند.
روزی که در دانشگاه قبول شدم همه برایم خوشحال بودند. همه افتخار میکردند. برایم کیک گرفتند و هدیه خریدند. من از همه تشکر میکردم و لبخند میزدم ولی در درونم مراسم عزای هفتم برپا بود.
فرقی نمیکند الآن کجا هستید. از نظر دیگران جای خوبی است یا نه. افتخار دارد یا نه. جای زیبایی است یا نه. اگر در دل خودتان میدانید آنجا، جای شما نیست ماجرا تمام است.
منم الآن از نظر دیگران جای خوبی هستم. در دانشگاه خوبی درس میخوانم. رشته زیبا و پردرآمدی دارم ولی من در هیچکدام از روزهای زندگیام خوشحال نیستم. چون جای من آنجا نبود. جای من پشت آن میز و سر آن کلاسها نبود.
من شغل میخواستم ولی عنوانی که الآن دارم برای من نبود.
من به ظاهر خوبم ولی همچنان عزای عمومی در دلم برپاست. در تمام این مدت هر بار که مترو در ایستگاهی توقف میکرد به خودم میگفتم چرا اینجایی؟ واقعاً اینجایی؟ هنوز اینجایی؟
هر بار که سر کلاس به خودم نگاه میکردم میگفتم اینها چیست که مینویسی؟ چرا مینویسی؟ برای چه کسی مینویسی؟
هر بار سر کارم صدایی میگفت ببین این کار، رویای تو نیست. چرا انجامش میدهی؟
ولی دوستان من، حقیقت ماجرا این است که جبران اشتباهات گذشته فقط به کلام راحت است.
راستش من زورم به جبران گذشته نرسید. هزار بار تصمیم گرفتم از رشتهام انصراف دهم. نشد. ترسیدم. نتوانستم.
هزار بار تصمیم گرفتم کارم را رها کنم و بروم پی چیزی که قلبم میگوید ولی نشد. ترسیدم. نتوانستم.
دوست دارم برگردم و به خودم بگویم وقتی میخواهی راه زندگیات را انتخاب کنی به ندای قلبت گوش بده. اجازه نده عقدههای دیگران تو را منحرف کند.
که فلان کسِ زندگیام در گذشته رویای دکتر شدن داشته؛ الآن به من میگوید باید دکتر شوی. یا دیگری در رشته خود موفق نبوده به من میگوید آن رشته مزخرف است.
به خودم میگفتم دیگران اگر مشورتی میدهند بیطرفانه نیست. آنها عقدهها و احساسات حقارت خود را به تو میگویند.
به خودم میگفتم آن مشاور کنکور اگر چیزی میگوید نگران آینده تو نیست، او حرص جیب خود را میزند.
به خودم میگفتم اگر رویایی داری برایش ملوس نباش. یاغی باش. سرکش باش.
که اگر ندای قلبت چیزی برخلاف خواسته جمع است، مفت آن را نباز.
که من هر روز به خودم در آینه نگاه میکنم و میگویم تو نباید اینجا باشی. در این دانشکده. سر این کار.
من دوست داشتم روانشناس شوم. هر روز که به دانشکده خودم میروم چشمم دنبال دانشکده روانشناسی میگردد. آرزو میکنم که ایکاش آنجا بودم ولی نیستم. من چندین دانشکده آنطرفتر هستم. همانجا که جای من نیست.
هر کسی که روزی ساکن این جهان میشود برای هدفی آمده است. هر کدام از ما رسالتی دارد. ما برای چیزی به این سیاره آمدهایم. ما بیهوده خلق نشدیم. این روح به غلط در این کالبد دمیده نشده است.
اگر ما آمدهایم برای کاری آمدهایم و این مأموریت در قلبهای ما جاسازی شده است.
ما هستیم تا هر کدام اندازه بودنمان این دنیا را نجات دهیم. و زمانی میتوانیم که اول خودمان را نجات دهیم.
کسی که خودش در حال سقوط است نمیتواند کسی را از لیز خوردن از لبه دره نجات دهد.
اینکه رویای قلبمان را نادیده بگیریم آن رویا نمیمیرد. میگندد و روحمان را فاسد میکند. و روح فاسد طعمه جذابی برای افسردگی است.
اگر در تلاشید کاری را شروع کنید همانی را انجام دهید که عاشقش هستید. هرچقدر از نظر دیگران احمقانه باشد.
اگر میخواهید رشتهای را برای تحصیل انتخاب کنید همانی باشد که عاشقش هستید.
اجازه دهید با داستانی این بخش را تمام کنم.
در دوران راهنمایی دوستی داشتم که بسیار باهوش و زرنگ بود. از همان بچه درسخوانهای عشق مدرسه.
همه میگفتند او باید تجربی بخواند که پزشکی قبول شود. ولی او عاشق باستانشناسی بود. هر هفته سر کلاس، یک کتاب تاریخی میآورد و با اشتیاق میخواند.
او رشته انسانی را انتخاب کرد و به من گفت هیچوقت بیخیال باستانشناسی نمیشود. خیلی وقت است خبری ازش ندارم ولی مطمئنم هر جایی که هست خیلی خوشحالتر از من است.
خوشحالتر از من و همه آنهایی که به توهم عشق پزشکی بیخیال رویای حقیقی خود شدند.
من در تکتک ساعات شبانهروز در تلاشم این ماجرای غمانگیز را درست کنم که اگر مثل منی، تو دوست خوب منی.
دوست من، بیخیال رؤیات نشو. تو برای هدفی انتخاب شدی. ما بیهوده نیستیم. ما برای مأموریت ارزشمندی ساکن این سیاره رنج شدیم. ما زنده ماندیم تا این دنیا به اندازه بودن ما جای ارزشمندتری باشد. که اسم و جسممان با هم در خاک متلاشی نشود.
واقعاً امیدوارم بتوانم. واقعاً امیدوارم بتوانید.
ادامه دارد...