
الآن که در حال نوشتن این بخش هستم، در کتابخانهٔ دانشکده نشستهام. همزمان هم مینویسم و هم شیرکاکائو میخورم که برای کلاس بعدی تجدید قوا کنم. راستش را بخواهید، من را در دانشگاه به شیرکاکائوهایم میشناسند. همه میگویند ما وقتی که شیرکاکائو میبینیم، یاد تو میافتیم و من فکر میکنم چرا شیرکاکائو؟!
میگویم که بعدش بگویم نتیجهٔ درس خواندن در رشتهای که به آن علاقهای نداری همین میشود. بهعنوان یک عضو تحصیلکرده و مفید در جامعه، تو را به شیرکاکائو میشناسند.
البته شما که غریبه نیستید، الآن باید سر کلاس تربیت بدنی میرفتم. ولی پیچاندم. حسی در اعماق وجودم میگوید کار اشتباهی کردی که کلاست را پیچاندی، ولی چون در اعماق وجودم است، خیلی مهم نیست که چه میگوید.
باری، امروز در کلاس ساعت ۸ صبح، لابهلای جزوهبرداری از حرفهای استاد و ترکیب کردن آنها با مطالبی که روی تخته نوشته شده بود، به این فکر میکردم که چقدر دوست دارم یک کاری انجام دهم. که مغزم را از سرم دربیاورم. خوب بررسیاش کنم و سپس با تمام قدرت، با پرتاب تکدست بسکتبال، از پنجره به بیرون پرتش کنم.
اگر پرت شد و در میدان دیدم بود، باز هم برمیدارمش، نگاهش میکنم و دوباره با قدرت بیشتری پرتابش میکنم. آنقدر این کار را انجام میدهم که دیگر در میدان دیدم نباشد. بعد با سری خالی از هر فکر و خیالی زندگی میکنم.
بهعنوان یک دانشجو، بخش عمدهای از روز من در مترو، بیآرتی و لابهلای دست و پای جمعیت میگذرد. آن بخش کوچک دیگر هم در تلاش و دویدن برای رسیدن به مترو و بیآرتی هستم.
فارغ از همهٔ سختیها و خستگیهایی که تحت فشار قرار گرفتن بین همهٔ افرادی که خودشان هم تحت فشار هستند دارد، تردد با مترو یک دنیایی است برای خودش. اینکه میتوانی بهخوبی فکر کنی و اینگونه دیگر فشاری حس نمیکنی. یک استراتژی هوشمندانه.
امروز آنقدر حجم افکارم زیاد بود که احساس کردم دوست دارم خودم را به جلوی ماشینهای خیابان پرت کنم.
هر روز صبح که از خواب بیدار میشدم و راهی ایستگاههای مترو، یک ابر تیره و بارانی روی سرم میآمد. من با بیمیلی و بیحسی صدای خانمی را میشنیدم که میگفت: «ایستگاه بعد فلانجا، مسافرانی که قصد ادامهٔ مسیر به سمت.......» و منتظر بودم در ایستگاه مورد نظر پیاده شوم و به دانشگاه بیایم.
امروز، من این ابر سیاه را بالای سر خیلیها دیدم.
خانمهای کارمندی که خسته و بیحوصله به سر یکدیگر فریاد میزدند که بتوانند روی صندلی بنشینند. آقایان بیرمقی که دنبال نان بودند و برای اینکه بهموقع به سر کار خود برسند و جریمه نشوند، که همان اندک حقوقی که میگیرند از جیبشان نرود، وارد واگن خانمها شده بودند و خانمها سرشان داد میزدند و آنها هم سرشان را پایین انداخته بودند.
البته ورود به واگن خانمها کار درستی نیست، ولی نمیدانم چرا من دلم نمیآمد اعتراضی کنم. شاید چون ابرهای سیاه و بارانی بالای سرشان را میدیدم.
تعداد آدمبزرگهای خوشحال، خیلی کم است. انگار همهمان شاد بودن را جایی در کودکیمان جا گذاشتهایم. تعداد آدمهایی که صبحها وقتی چشمانشان را باز میکنند، پر از هیجان و شور زندگی هستند، در آمار من مقدار ناچیزی را نشان میدهد. انگار هیجان و شور زندگی مال صبح روزهای اردوی مدرسهمان بود.
تعداد آدمهای راضی و خوشبخت روزبهروز در این کشور کم میشود. انگار رضایت و خوشبختی هم برای ایران تحریم شده است.
ولی آیا واقعاً زندگی چنین است؟ آیا خداوند ما را آفریده و رها کرده است که تنها در مقطع کوتاهی به نام کودکی حال دلهایمان خوب باشد؟ که بعدش نباشد؟ یا کم باشد؟
من دربارهٔ این سؤال هر روز فکر میکنم. هر باری که فشار جمعیت داخل مترو من را شکل اسلایم میکند، با خودم فکر میکنم که آیا زندگی واقعاً همین است؟
و هر بار تنها یک جواب دارم. نه! (همینقدر قاطعانه)
زندگی این نیست. اینکه جمعیت غمگینهای بازنده زیاد است، دلیل نمیشود همهٔ ما محکوم به غم و باخت باشیم.
اما در بین همهٔ تمایلهایم برای رسیدن به فرمول سری خوشحالی و رضایت، زندگی هم بیخیال نمیشود. و زندگی سخت است. و ما ساکنین سیارهٔ رنج هستیم. همهٔ ما فارغ از هرگونه تفاوتی، در یک چیز مشترکیم. ما انسانیم و انسانیم به رنجهایمان. به شکستهایمان. به دویدنها و زمین خوردنهایمان. ما انسانیم به رنج بودنمان. به غمها و دلتنگیهایمان. به نکشیدنهای بدنهایمان. به دردها و بیماریهایمان. ما انسانیم به نیازهایمان. به دوریها و انتظارهایمان. به نداشتنهایمان. به قهرها و دلتنگیهایمان. به عشق و فراقهایمان.
ما انسانیم و انسانها رویینتن نیستند. و کسانی که رویینتن نیستند، درد را حس میکنند.
ما انسانیم و انسانها ماشینحساب نیستند. و کسانی که ماشینحساب نیستند، اشتباه میکنند.
کسی را میشناسید که وقتی زلزله میآید برود و با مشت روی زمین بکوبد تا زلزله متوقف شود؟ خندهدار نیست؟ این کارها حتی برای ابرقهرمانهای مارول هم قفل است.
کسی را میشناسید که هنگام سونامی با فوت بتواند امواج سهمگین را به اقیانوس برگرداند؟ نه! (همینقدر قاطعانه)
انسان به همین اندازه که در برابر نیروی عظیم طبیعت نمیتواند مقاومت کند، در برابر رنجهای زندگی هم نمیتواند. که یک جایی باید دست از مقاومت برداریم. یک جایی باید شمشیرهایمان را رها کنیم و نجنگیم در جنگی که شانسی برایمان نیست. که غمها هرچقدر ناخوشایند، بخشی از وجود ما هستند. همانطور که دردها، که رنجها، که شکستها.
یک جایی باید بپذیریم که پذیرش یعنی این میدان نبرد، جای ما نیست. که اصلاً نیازی به نبرد نیست. که غم، دشمن نیست. بخشی از ماست و همانقدر که شادی محترم است، غم نیز هم. که هرچقدر آسایش محترم است، درد نیز هم.
که ما حق داریم یک روزهایی خوب نباشیم. و اگر اینچنین است، یعنی همهچیز درست است. که باید همینگونه باشد.
که ما حق داریم اشتباه کنیم. که دستگل به آب بدهیم. که روزهایی کارمان بینقص نباشد.
ما حق داریم گریه کنیم و این اشکها زیبایند و قابل احترام.
که حق داریم گاهی اوقات عصبانی باشیم. که از دندهٔ چپ بیدار شویم. که صدایمان گاهی از حد معمول بالا برود.
که این زندگی، چنین است. که هرچقدر پایین دارد، بالا هم دارد. که این زمین برایمان ناهموار است، ولی سرسره هم دارد. که اگر الآن سخت است، آسان هم میشود. که اگر این صفحه گریهدار است، صفحهٔ بعدش نه، حتماً فصل بعدش کلی خندهدار است.
که اگر الآن رنجور و خمیده هستیم، فردا نه، پسفردا حتماً نوک ساقههایمان ابرها را رد میکند.
که اگر اکنون رها شدهایم و تنهایی دارد گازمان میگیرد، صبح روز بعد نه، روز بعدش حتماً برای بودن کنارمان باید نوبت قبلی بگیرند.
آمدم در بین این دو نیمهٔ کلاس بگویم، الآن برایم همهچیز در بدترین حالت ممکن است. که خستهام، سردرگمم و بیچارهام. که این صفحه از داستانم هیچ چیز جالبی ندارد. که اگر مثل منی، دوست خوب منی.
دوست خوب من، فردا نه، پسفردا حتماً داستانمان به اوج خودش میرسد.
که تا آن روز بیا امیدوار باشیم و نیک. که نیکی بزرگترین ردپای ماست. که بهیقین، نیکان در نعمتاند.
ادامه دارد...