
در این بخش میخواهم درباره یکی دیگر از مرهمهای افسردگی بنویسم.
راستش را بخواهید گاهی تحمل زمان سخت است. انگار که به پای عقربههای ساعت زنجیر فولادی وصل کردهاند. هر عقربه جان میکند که حرکت کند.
گاهی اوقات ما گرفتار روزها و شبهای کشدار هستیم. انگار یک نفر دارد این بازه زمانی را با دستش میکشد که طولانی شود.
گاهی این ۲۴ ساعت برایمان اندازه ۳۶۵ روز یک سال، ماجرا برای چشیدن دارد.
گاهی همین گردش ساعات یک گرداب میشود. که ما گرفتار آن، به دور خود میچرخیم. آنقدر که بعدش سرگیجه بگیریم و تا ساعتها در گوشهای بالا بیاوریم.
گاهی زورمان به ساعتهایمان نمیرسد. او جلو میرود، ما نمیتوانیم. او حرکت میکند، ما نمیتوانیم. او به پیش میرود، ما نمیتوانیم. انگار که با آخرین دانه جان خود روی زمین افتادهایم و حرکت ماه و خورشید را میبینیم.
گاهی اوقات دلم میخواهد زمان را متوقف کنم. از این ۲۴ ساعت، یک شکاف پیدا کنم و از آن شکاف به بیرون بروم. جایی که بعد از ساعت هفت، دیگر هشتی نباشد.
گاهی اوقات دلم میخواهد جلوی سرعت زمان را بگیرم. عقربهها را متقاعد کنم که کمی آهستهتر. اینجا منی هست که زورش به زندگی با این سرعت نمیرسد.
میخواهم بگویم این کلنجار رفتنها با زمان در دوران افسردگی، شاید هم در بسیاری از دورانهای زندگی، بسیار طبیعی است.
ولی همین زمان، همین عقربههایی که دوست داریم برویم با مشت به صورتشان بزنیم که کمی آهستهتر حرکت کنند؛ یا همین عقربههایی که گاهی دلمان میخواهد یقهشان را بگیریم و روی زمین کشانکشان ببریمشان که زودتر حرکت کنند، مرهمهای ما هستند.
گاهی تنها معتمد ما هستند و ما باید برای درمان افسردگی به قدرتشان اعتماد داشته باشیم.
گاهی رنجهایی پایشان به زندگی ما باز میشود که هیچ راه نفوذی ندارند. که تنها سلاح ما برای تعدیل آنها همین گذر زمان است.
زمان هرچقدر که گاهی لجمان را درمیآورد ولی یکی از بزرگترین التیامدهندگان رنجهای ماست.
یک جملهای هست که میگوید زمان خودش همه چیز را درست میکند. زمان بهراستی قدرت همچین کاری را دارد.
زمان، گنجایش قفسه سینهمان را برای تحمل رنجها زیادتر میکند.
زمان، چهره واقعی اتفاقات مجهول زندگیمان را آشکار میکند.
زمان، گرههای کورتر از کور زندگی را برایمان شلتر میکند.
زمان، ما را بزرگتر، عاقلتر و باتجربهتر میکند. که اگر تا دیروز با یک گلوله تا مدتها روی زمین از درد و خونریزی به خود میپیچیدیم ولی الآن با تانک هم روی زمین نمیافتیم.
برای بهبود افسردگی باید به خودمان زمان بدهیم. که اگر الآن در جایی هستیم که هر ثانیهاش برابر هزار سال نوری است ولی زمان که بگذرد جفتوجور میشود.
برای تعدیل رنجهایمان باید به قدرت زمان ایمان بیاوریم. زمان قدرت حل خیلی چیزها را دارد.
برای التیام دردهایمان باید این بازه زمانی را برای خود محترم بشماریم. همین بازه زمانی که بودن در آن بسیار زحمت دارد.
گاهی آنقدر جرم و حجم رنجهایمان زیاد میشود که دیگر فردایی برای خودمان نمیبینم. که من با این رنجها چگونه امشب را سحر کنم؟ ولی فردا هست. فردا و فرداهای بعد آن، همه هستند. و ما در یکی از همین فرداها حالمان خوب است. که برمیگردیم و به همین دورانی نگاه میکنیم که حتی برای یک ثانیه بعد خود توانی نداشتیم.
به من اعتماد کنید. من این فرداها را دیدهام. این پیشگویی، درست از آب درمیآید.
و قبل رفتن این را هم بگویم که در بخش قبلی یک چیزی را جاساز کردهام. امیدوارم حوصلهتان بکشد که بروید و پیدایش کنید. چیزی بسیار مناسب و همقد و اندازه حس و حال نوشته قبلی که آن را میتوانید اینجا بخوانید :)
ادامه دارد...