
یکی از دردناکترین همنشینیهای زندگی هر انسانی به گمان من، همنشینی دو حس بیطاقتی و ناتوانی است. که انگار روی دستمان یک میخ بزرگ کوبیدهاند. دردش آنقدر زیاد است که نمیتوانیم تحمل کنیم ولی زورمان هم نمیرسد که میخ را از دستمان دربیاوریم. درد میکشیم. تاب درد نداریم ولی نمیتوانیم درد را کاهش دهیم.
نمیدانم چند بار این وضعیت را تحمل کردهاید؟ من الآن در بطن آن هستم. میخی که در دستم فرو رفته است تا مغز استخوان، درد دارد ولی توانی برایم نیست که آن را از دستم بیرون بکشم. محکوم شدهام به تحمل چیزی که تاب تحملش برایم نیست.
به این وضعیت میگویند تحمل امر تحملناپذیر. به تجربه من، جزو سختترین لحظات زندگی انسان است و در این شرایط ما صبر میکنیم که اگر صبر نکنیم چه کنیم؟
صبر کردن در شرایطی که کاسه صبرمان لبریز است هم همین است. هی میگویند صبر داشته باش. وقتی این کاسه لبریز است چه کنیم؟
دائم صدایی در گوشمان میگوید تحمل کن. چند ثانیه بعد صدایی دیگر از اعماق وجودمان فریاد میزند نمیتوانم. دیگر نمیتوانم. تقابل بین این دو صدا تجربه دشواری است.
_ تحمل کن
+ نمیتوانم
_ تحمل کن
+ نمیتوانم
.
.
.
+ نمیتوانم
بهراستی گاهی اوقات نمیتوانیم. اگر چیزی قبلاً در توانمان بوده است الآن نیست. بهراستی گاهی اوقات حجم دردها فراتر از حد تحمل ماست. انگار مساحت قفسه سینهمان برای تحمل کردنشان بسیار کوچک و تنگ است.
این لحظات، دشوارند. به گمانم متداول هم هستند.
حالا سرنوشت ما در این هنگام چیست؟ صبر
گاهی اوقات صبر کردن برای ما یک گزینه نیست که انتخابش کنیم. یک جبر است. ما ناچاریم به صبر کردن. که اگر صبر نکنیم چه کنیم؟ که اصلاً تا کی صبر کنیم؟ همین است که دشوارش میکند.
تا کجا؟
اینکه صبوری تاریخ انقضای مشخصی ندارد، ماجرا را سختتر میکند.
گاهی اوقات زندگی برایمان صرفاً یک مسیر پرفرازونشیب نیست. یک خیابان از دو طرف بنبست است. که میگویند در این زمان باید بالهایت گشاده شود که راه آسمان بگیری. ولی این خیابان از بالای سرمان هم بنبست است.
گاهی اوقات آنقدر گره به کارهایمان افتاده است که سرپنجههایمان نمیتواند ذرهای از آن را باز کند. ما گیجیم. درمانده و بیچارهایم و امان از درماندگی.
جزو چندشآورترین حسهای جهان است. درمانده بودن ما را به انجام کارها و گرفتن تصمیماتی سوق میدهد که تنها یک درمانده میتواند، نه هیچ انسان عادی دیگری.
اگر الآن بخواهم نامی برای خودم بگذارم به خودم منِ بیچاره میگویم. منِ درمانده.
درماندگی یعنی همان میخ بزرگ فرورفته در دست.
راستش را بخواهید قبلاً هم تجربهاش را داشتهام. اگر الآن مثل من هستی پس بیا جلو تا در گوشت چیزی بگویم.
الآن درد داری. میدانم. من هم دارم. الآن درماندهای. میدانم. من هم هستم. الآن وسط همان خیابان از همه طرف بنبست ایستادهای. میدانم. منم ایستادهام. ولی درست میشود.
به من اعتماد کن. الآن وضعمان روبهراه نیست ولی فردا نه، پسفردا حتماً روبهراه میشود. الآن ماجرای زندگیمان یک داستان تراژیک است ولی مطمئن باش پایانش تلخ نمیشود. الآنم ناچاریم به صبر کردن ولی روزی این سینه برایمان فراخ میشود.
چرا؟ چرا آنقدر درمانده ولی امیدوارم؟ چون ما خدا را داریم.
مادامی که این میخ در دستمان، درد و خونریزی دارد ما خدا داریم. شاید فکر کنیم ساکت و بیتفاوت است ولی نه! او نگران است. او به فکر است. او به دنبال التیام ماست ولی برایش هر چیزی زمان مشخصی دارد و ما باید تا زمانش آن درد را تاب بیاوریم حتی اگر تحملش برایمان نباشد.
ما درد میکشیم ولی تنهایی نه! در تمام این ثانیهها که برایمان دشوار است ما تنها نیستیم. او میبیند. او حساب ثانیههای صبوری ما را دارد. او همینجاست. همین جایی که فرش زیر پایمان از خون دستهایمان قرمز و خیس است.
درست میشود چون او درست میکند. شاید طول بکشد ولی انتهای بازی روشن است. خدا جایی که برایمان راهی نیست، راه میگشاید.
پس بیایید با اعتماد به نامش، دردها را تاب بیاوریم. بیایید در اوج این بیقراری و بیچارگی تکیه دهیم به حضورش. هرچند نادیدنی ولی او استوارترین وجود زندگی ماست.
صحبت از کلیشهها نیست. صحبت از حقایق است و چه حقیقتی میتواند وجود خدا را کتمان کند. که در انتهای قلب ما آهنربایی او را به خود میکشد.
پس بیایید حالا که این کاسههای صبر، لبریز است باز هم صبر کنیم. بیایید حالا که این دستها، درد تحملناپذیری دارد باز هم تحمل کنیم. بیایید در این شرایط باز هم تاب بیاوریم.
اینکه مینویسم صرفاً ناله کردن نیست. من میخواهم توجه آنهایی را جلب کنم که فکر میکنند تنهایی دارند درد میکشند. تنهایی صبر کردن را نمیتوانند و اگر دنیا رنجی دارد فقط برای آنهاست.
دوست دارم اگر کسی مانند من جایی میان زمین و آسمان دارد لق میخورد که نمیداند دیگر باید کجا رود؟ چه کند یا چه بگوید؟ ببیند تنها نیست. و صدایی از لابهلای این کلمات در گوشش آهسته بگوید که درست میشود.
صدایی آرام زیر گوشش بخواند که جایی که راه نیست خدا راه میگشاید.
میدانم بعدها که قرار است دوباره این متن را بخوانیم همه چیز درست است. آن زمان اگر یادتان بود من را هم یاد کنید. من این وضع را برای شما و خودم پیشبینی کرده بودم.
ادامه دارد...