
دیروز یکشنبه بود. روز زشت و بدترکیب هفته. البته برای من. چون من یکشنبهها کلاس تربیت بدنی دارم. درس تربیت بدنی تنها درسی بود که در دانشگاه، آن را افتادم. آن هم با نمره صفر. فکرش را بکنید، تمام درسهای تخصصی را با گودرت پاس کنی و یک درس تکواحدی را با ذلت صفر بگیری.
دیروز هم یکی از همین یکشنبههای دوستنداشتنی بود. خبر بدتر از آن هم این بود که من از تمام غیبتهای این درس استفاده کرده بودم و دیگر این کلاس، جای پیچاندن نداشت. به ناچار در سالن ورزشی دانشگاه حاضر شدم. استاد با تأخیر زیاد آمد و شروع کرد به گرفتن آمار بچهها که چه کسی حاضر و چه کسی غایب؟
و کلاس رسماً شروع شد. راستش را بخواهید این دروس، بهشت برونگراها هستند. همان دانشجوهای پر از انرژی که از شلوغکاری در کلاس لذت میبرند و استاد، نام آنها را قبل از بقیه یاد میگیرد و میآیند که به جای استاد تمرینات گرم کردن بدهند. همانها که سرگروه میشوند و میآیند که تیم تشکیل دهند. و صدالبته جهنم درونگراهایی چون من. همانها که گوشه سالن در سکوت مطلق ایستادهاند و با خجالت لباسهای ورزشی به تن میکنند و با هیچکس حرف نمیزنند. راستش ما را در این کلاس هیچکس نمیشناسد و هیچکس با ما تیم نمیشود.
خلاصه که کمی از تربیت کردن بدنمان که گذشت، استاد گفت یک بازی انتخاب کنید که توپ بخواهد. همان برونگراهای کلاس، وسطی را انتخاب کردند و آمدند که یارکشی کنند. من آخرین نفر شدم که کسی مرا به تیمش دعوت نکرد. خودم را قاطی یک گروه کردم و بازی شروع شد.
کمی از بازی گذشت که توپ بین آنهمه، آمد سراغ من. توپ را برداشتم که یکی را بزنم، به طرز خجالتآوری از دستم افتاد. صدای خندههای ریز و درشت همه را میشنیدم. و پچپچهایی که دوست ندارم به محتوای آن فکر کنم. یکی از همان برونگراهای آن وسط، بلند داد زد که پرتابت خیلی تأثیرگذار بود. و من طعم لزج تحقیر را زیر زبانم حس میکردم.
چند دقیقه بعد یکی هم مرا با توپ زد و من با خوشحالی از زمین به بیرون خزیدم. دوست داشتم از آنجا فرار کنم اما نمیشد. برای اینکه غیبت نخورم مجبور بودم تا پایان وقت، سر کلاس باشم.
در همان دقایقی که از بیرون زمین، به عنوان یک بازنده به بچهها نگاه میکردم؛ یک چیزی را یافتم.
که زندگی چقدر شبیه همین جمع است.
گاهی اوقات در شرایطی هستیم که دوست داریم از آن فرار کنیم. شرایطی که در آن، ما بازندهایم. ما تحقیر شدهایم. شرایطی که کسی ما را نمیخواهد. در یارکشی، آخرین نفر شدهایم. یار اضافه. مهره سرباز شطرنج.
گاهی دوست داریم از زمین بازی فرار کنیم. چون درهمشکستهایم و پشت سرمان صدای خنده و پچپچ است.
ولی نمیشود. مجبوریم که تا پایان وقت قانونی در آنجا باشیم. هرچقدر هم که نخواهیم. و این طبیعت زندگی است. که ما قادر به ترک شرایط دوستنداشتنی نیستیم. که عقربههای ساعت با همان ریتمی که در لحاظ خوش میگذرند در ناخوشیها هم میگذرند. و ما باید ثانیههای ناخوشی را هم بگذرانیم.
برای افسردگی نیز هم. در افسردگی هم بازی همین است. اینکه باید تا پایان وقت قانونی در میدان بمانیم. اینکه گاهی فرار کردن از دردهایمان، آنها را محو نمیکند. آنها پررنگتر و درشتتر ما را دنبال میکنند. اینکه گاهی به جای فرار، باید قرار داشته باشیم. به جای قایمباشکبازی، با دردهایمان رخبهرخ شویم. و زل بزنیم به چشمشان. محکم و یاغی.
اینکه بیایید فرار کردن هیچوقت انتخابمان نباشد.
ادامه دارد...