
بیایید از عنوان این بخش که آمیخته به بزرگنمایی است بگذریم. موضوع این قسمت درباره تأثیر نوشتن در التیام رنجهای روحی است.
نوشتن نه به معنای مهارت خاص در نویسندگی. همه ما قرار نیست قلمی مانند عرفان نظرآهاری یا حسین وحدانی داشته باشیم. نوشتن به معنای اسیر کردن کلماتی که میخواهند ما را اسیر کنند. یعنی شکار چیزی که ما طعمه او هستیم. بله، کلمات!
در دوران افسردگی، ذهنمان ممکن است تحت اشغال همین کلمات باشد. انگار درون سرمان رادیو روشن کردهاند. هر موجی را که عوض میکنیم، گویندهای با صدایی رسا در حال بیان سرخط اخبار ویرانی ماست. یک سری کلمه به وحشیانهترین شکل ممکن در ذهنمان میتازند. که:
اینجا آخرشه
همهچی تموم شد
تو مقصری
تو دیگه تنهایی
هیچکس تو رو نمیخواد
تو دیگه مهم نیستی
اینا میخوان اذیتت کنن
خدا کجاست اصلاً؟
تو بدبختی
زندگیت همینه
درست نمیشه
تو باختی
الآن آخر خطی
بین همه این تو بودی که ضرر کردی
چرا اینطوری کردی؟
چرا اونطوری کردی؟
تو هیچوقت بخشیده نمیشی
چیزی که خرابش کردی دیگه درست نمیشه
دارن بهت دروغ میگن
میخوان بهت آسیب بزنن
حتماً یه چیزی هست که تو نمیدونی
قراره یه اتفاق بد بیفته
آینده چقدر تاریکه
قراره یه خبر بد بشنوی
اون میخواد تو رو ترک کنه
تو قراره تا آخر عمر قلبت شکسته باشه
حتماً تو یه کاری کردی که اون باهات اینطوری رفتار کرده
شاید اگه این کار رو نمیکردی هیچوقت اینطوری نمیشد
و
و
و
و
این کلمات مثل نازیها به سراسر ذهنمان حمله همهجانبه میکنند. حالا راهکاری که از همه در این مواقع میشنویم چیست؟ بله؛ مثبتاندیشی!
یعنی همین هنگام که این کلمات منفی در سرمان میچرخند، ما بیاییم یک سری کلمه مثبت را در سر خود آزاد کنیم. ذهنمان میشود شبیه مهدکودک. هر جایی یک مشت کلمه در حال شلوغکاری هستند. خب، اینگونه که در انتها سرسام میگیریم.
پس راهش این نیست. راهش یک تکه کاغذ و یک قلم است و دستی که قرار است بنویسد.
ذهن ما یک فضای بیانتهاست. یک محدوده وسیع که ته ندارد. لااقل ما قادر به درک ته آن نیستیم. کلمات، وقتی که در ذهن ما هستند، یک فضای بیانتها برای جولان دادن دارند. برای همین قدرتشان زیاد است. برای همین کلمات منفی در ذهنمان امپراطوری راه انداختهاند. راه سقوط این امپراطوری، نوشتن این کلمات روی کاغذ است. چرا که با این کار، ما این کلمات را از فضای نامحدود ذهنمان روی یک تکه کاغذ دوبعدی و محدود میآوریم. حالا ما امپراطور این کلمات هستیم. میتوانیم بعد نوشتنشان آنها را پاره کنیم. میتوانیم آتش بزنیم. میتوانیم مچاله کنیم و در سطل زباله بیندازیم. یک استراتژی فوقهوشمندانه.
پس یک کاغذ برمیدارم و روی آن مینویسم "من تنهام و هیچکس من رو دوست نداره".
یا مینویسم "من نگرانم و احساس میکنم اتفاق بدی قراره بیفته". یا شاید مینویسم "من یه بزدل دستوپاچلفتی هستم که هیچ کاری ازم برنمیاد". یا "من از فلانی متنفرم و ای کاش به زمین گرم بخوره و هوا بره (بعدش هم ندونه تا کجا بره)".
یا هر جملهای که در ذهن شماست. شاید فکر میکنید خیلی تحت فشار و بیپناهید. یا شاید خیانت دیدهاید و خیلی دلشکستهاید. یا که دلتنگ هستید و آسیب دیدهاید.
همه اینها را، با لحن خودتان روی کاغذ بنویسید. از نوشتن آنها خجالت نکشید. این کاغذ و این قلم دوستان رازداری برای شما هستند. هر چیزی که در ذهنتان مشغول شلوغکاری است را بنویسید. مهم نیست که خطتان چطور است. پر از خرچنگ و قورباغه بنویسید. مهم نیست اگر از نظر نگارشی درست نیست. پر از غلط املایی و نگارشی بنویسید. اصلاً این کلمات منفی لیاقتشان همین است. ما که قرار نیست برای نوشتن از اینها جایزه نوبل ادبیات را بخواهیم.
درباره هر چیزی که شما را آزار میدهد بنویسید. از رفتار همسرتان تا صدای چکچک شیر آب حمام که مدتها است خراب است. از بد مزه بودن غذای امروزتان تا لحن رئیستان وقتی که مشغول صحبت با شما بود. هر چیزی که باعث آزار شما شده است را روی کاغذ گیر بیندازید.
در نهایت برایشان تصمیم بگیرید. میخواهید کاغذ را خاکستر کنید. یا اگر دوست دارید پارهاش کنید. یا نه، اگر خوشتان میآید خیسش کنید یا مچالهاش کنید.
تصمیم با شماست.
پس از مدتی که این کار را کردید و آشفتگی ذهنتان از بین رفت، حالا مهندسی معکوس کنید این فرایند را.
چطور؟ اینگونه که حالا روی کاغذ جملات نیک و زیبا برای خودتان بنویسید.
آروم باش
درست میشه
تو تلاشت رو کردی
به خودت زمان بده
اینجا همه چیز آرومه
از چی میترسی؟ هیچوقت اتفاق نمیافته
تو در امانی
کسی بهت آسیب نمیزنه
تو زیبایی. هر کسی غیر از این بهت گفته دروغگو بوده
همه چیز تحت کنترله
تو خدا رو داری. تا خدا هست ترس چرا؟
خدا هنوز دوستت داره
تو هنوز اول راهی
هنوز جوونی
تو میتونی
هیچکس به اندازه تو نمیتونه خوب این کار رو انجام بده
و
و
و
و هر چیزی که به شنیدن آن نیاز دارید را بنویسید. از خودتان به خودتان. با لحن دوستانه و حمایتگر بنویسید. و سعی کنید به این کلمات نیک باور داشته باشید. چرا که همهاش درست است. راست است. حقیقت است. چون شما لایق شنیدن این کلمات هستید.
ادامه دارد...