
اصطلاح از صفر شروع کردن را بارها شنیدهایم. ولی گاهی واقعیت زندگی ما فاصله دوری با این اصطلاحات دارد. که گاهی ما در صفر نیستیم که بخواهیم از صفر چیزی را شروع کنیم. ما در طبقه منفی هستیم.
نکته ماجرا این است که ما هیچگاه این فاصله را تا زیر صفر، یکنفس طی نمیکنیم. یعنی ناگهانی نابود نمیشویم. ناگهانی همه چیزمان را نمیبازیم. یکدفعه به طبقه منفی پرتاب نمیشویم. ما تدریجی به صفر و پایینتر از آن میرسیم. و ناگهان به خودمان میآییم و میبینیم که جایی که هستیم چقدر وحشتناک است. چقدر هیچ چیزی اطرافمان درست نیست. جای خودش نیست. که چقدر ما درست نیستیم. یا که در جای درستی نیستیم.
مثلاً ما هیچگاه در یک شب به ده کیلو اضافهوزن نمیرسیم. این، یک فرایند تدریجی حاصل از سبک زندگی ناسالم ما است ولی یک شب که خودمان را جلوی آینه میبینیم تازه متوجه آن میشویم.
یا مثلاً رابطه ما در یک شب نابود نمیشود. این هم حاصل اتفاقات تدریجی و مخفی است. اتفاقات پنهانی که آهستهآهسته بدون اینکه متوجه شویم ما را از چیزی که میخواستیم دور میکند. ولی در یک شب متوجه میشویم که چقدر قلبمان شکسته است و چقدر در این رابطه آسیب دیدهایم یا آسیب زدهایم. و حالا در یک شب همه چیز تمام میشود.
یا اینکه ما هیچگاه در یک چشم به هم زدن افسرده نمیشویم. افسردگی حاصل اجیمجیلاترجی نیست. افسردگی، ناگهانی در زندگی ظاهر نمیشود. این هم برخلاف آنچه فکر میکنیم، تدریجی است.
تدریجی از ترکها و خردهترکهای روحمان. تدریجی از انباشت قطرهقطره افکار منفیمان. تدریجی از کلمهبهکلمه حرفهای ناگفتهمان. تدریجی از قطرهقطره اشکهای نریختهمان.
تدریجی از مثقالبهمثقال عقدهها و کدورتها و آسیبها و شکستها و نرسیدنهایمان.
ما فقط در لحظهای متوجه بودنش میشویم. مثل برگهای پاییزی که تدریجی و دانهدانه روی سرمان میافتند و ما به ناگهان متوجه میشویم که زیرشان دفن شدهایم.
پس اگر این ابتلا، تدریجی است؛ التیام آن نمیتواند ناگهانی باشد. این بهبودی هم به صورت تدریجی حاصل میشود.
همانگونه که نمیتوان در یک روز ۱۰ کیلو از وزنمان را کم کنیم یا در یک روز، مشکلات یک رابطه چندساله را حل کنیم در یک روز هم نمیتوانیم افسردگی را از زندگی خود به بیرون پرت کنیم. ما زمانی تدریجی میخواهیم.
ما هیچگاه ناگهانی به زیر صفر نرسیدهایم که بخواهیم ناگهانی از زیر صفر به بالا خودمان را بکشیم. پس اگر سناریوی فعلی زندگیمان بسیار غمگین و دردناک است. اگر در این سناریو، ما نقش اول یک زندگی تراژیک هستیم و بازنده و خودباخته و ناامید و بیپول و... و... و... میتوانیم همه چیز را تغییر دهیم. اینکه فکر میکنیم نمیشود یا از ما گذشته است، برای این است که میخواهیم به سرعت نور اتفاق افتد. که مثلاً من میخواهم از صفر یا زیر صفر شروع کنم. یا دوباره از صفر و طبقات زیر آن شروع کنم. پس، فردا باید همه چیز درست شود. فردا اگر نه، پسفردا. پسفردا اگر نه پس هیچوقت. هیچوقت قرار نیست چیزی عوض شود.
ولی بیایید قبول کنیم که خواسته زیادی است. ما برای تغییر این سناریو، چوب دستی هری پاتر را نداریم. ما قرار است با دست خالی، زندگیای که مدتهاست رهایش کردهایم تا به اینجا برسد را اصلاح کنیم.
مثلاً اگر مدتهاست شبها رفتاری مانند جغد داریم. که تا دیر وقت بیداریم و سرمان در گوشیهایمان است (این جمله با لحن مادرها خوانده شود). اگر الگوی منظمی برای خوابمان نداریم. نمیتوانیم همین امشب ساعت ۱۰ شب بخوابیم و فردا مثل فیلمهای انگیزشی ساعت ۵ صبح بیدار شویم.
ما باید کمکم، آهسته و پیوسته خودمان و زندگیمان را اصلاح کنیم.
اینکه اگر همین الآن، همین حالا، تصمیم بگیریم که فقط یک درجه، فقط و فقط یک درجه نوک پایمان را به طرف زندگیای سالم، رابطهای سالم، ذهنی سالم و جسمی سالم بچرخانیم. سال بعد، ما در مثبت صد هستیم نه زیر صفر.
بیایید سال بعد، یکدیگر را در طبقه مثبت صد ملاقات کنیم و یادمان بیاید که مدتها قبل در یکی از این طبقات منفی فکر میکردیم هیچوقت چیزی بهتر نمیشود.
ادامه دارد...