
در چند بخش گذشته درباره نقش کلمات در درمان افسردگی نوشتم که آن را میتوانید در اینجا مطالعه کنید. در دوران افسردگی بین قشون کلمات، یک واژه اصلاً وجود خارجی برایمان ندارد. انگار مغزمان قادر به چینش حروف برای ساخت همچین کلمهای نیست. چرا که نمیتوانیم حسش کنیم، پس آن را به زبان نمیآوریم. آن واژه، سپاسگزاری است.
در دوران افسردگی عملاً چیزی برای تشکر کردن از زندگی نداریم. که مثلاً ممنونم که حالم خراب است؟ متشکرم که داغونم؟ سپاسگزارم که زندگی پایش را روی استخوان حنجرهام گذاشته است؟
برعکس؛ در این دوران یک لیست چند ده صفحهای داریم از نارضایتیها. هر ثانیه در ذهنمان چندین مورد به این لیست اضافه میشود. حالا بیا و بین این حجم از چیزهایی که دوستشان نداریم دنبال دلایل سپاسگزار بودن بگرد. اگر پیدا کردی، سلام من را هم به آنها برسان.
اصطلاح دیدن نیمه پر لیوان را که شنیدهاید؟ اصطلاحی بسیار لوس و کلیشهای. که اصلاً کدام لیوان؟ کدام نیمه؟ کدام پر (نیمه پر منظورم است)؟
ولی در این میان یک چیزی درست نیست. اینکه قدردانی را برایمان بد جا انداختهاند. ما تصور درستی از آن نداریم. ما آن را اشتباه فهمیدهایم.
اکثریت فکر میکنیم تشکر کردن یک پاسخ است به لطفی که دریافت میکنیم.
این کار را برایم انجام میدهی؟
_ بله
ممنونم
شاید این فرمول و مکانیزم در مراودات روزمره طبیعی و درست باشد. ولی در رابطه ما با جهان اطرافمان، در رابطه ما با زندگیمان و در رابطه ما با خدایمان نه طبیعی است و نه درست.
من یکی از طرفدارهای دکتر جو دیسپنزا هستم. مردی که معنویت را با علم و عقل توجیه میکند. مردی که دانش را ترویج میکند، نه خرافات را.
کتابهای ایشان پر است از علم. از طب و فیزیک تا دانش کیهانشناسی. و او از همین مسائل علمی که ما فکر میکنیم در تضاد با قوانین معنوی است برایمان معنویت را توجیه میکند.
برای اولین بار در یکی از کتابهای ایشان با فلسفه سپاسگزاری آشنا شدم. که قدردانی تنها یک پاسخ مودبانه به الطاف دیگران نیست. یک قانون معنویت است. یک راه نجات. یک معجزه بزرگ.
که قدردان بودن در زندگی، باعث انسجام امواج و فرکانس مغزی میشود. سطح ارتعاش کوارکها (ذرات نوسانکننده از انرژی که سازنده پروتونها و نوترونها هستند) را بالا میبرد.
که انسانهای قدردان سیستم عملکردی جسمی و روانی بهتر و سالمتری دارند.
و همه اینها با آزمایشهای فراوان تیم پزشکی ایشان بر روی مغز طیف وسیعی از افراد اثبات شده است.
حالا اینها چه ربطی به درمان افسردگی دارد؟ عرض میکنم.
در دوران افسردگی به علت حجم درد و رنجهای روحی و روانی، امواج مغزی افراد به هم میریزد. چند وقت پیش درباره نتیجه یک تحقیق میخواندم که بیان میکرد گاهی مغز افراد افسرده نسبت به افراد سالم در برخی قسمتها تحلیل میرود.
در این دوران ما در جدالی نفسگیر با زندگی هستیم. که اگر در بین راندهای این مسابقه کسی بیاید و بگوید که تو باید در زندگیات قدردان باشی، با مشت به فک او میزنیم.
ولی بیایید و به حرف این شخص گوش کنیم. که ما باید در زندگی قدردان باشیم. این یک باید است، نه اختیار. اجرای این قانون معنوی به مرور زندگی ما را نجات میدهد.
که خیلی اوقات ما یک چشمبند مانند دزدان دریایی زدهایم و با یک چشم، فقط نداشتهها را میبینیم.
برای بهبودی باید این چشمبند را برداریم. مثل شرلوک هلمز یک ذرهبین دستمان بگیریم و برویم بین نداشتههایمان دنبال دلایل قدردانی بگردیم.
و هر روز دلایل قدردانی خود را از خداوند، از جهان و از زندگیمان بنویسیم. زیرا نوشتن، دوپینگ کلمات است.
شاید در روز اول این لیست قدردانی یک مورد داشته باشد:
که خدایا بابت اینکه انگشتانی دارم که با آنها میتوانم بنویسم، ازت ممنونم. (چرا که همه ما حداقل انگشت که داریم.)
شاید در روزهای بعد به این لیست تنها یک مورد اضافه شود:
که خدایا بابت اینکه چشمانی برای دیدن دارم ازت ممنونم.
یا از اینکه توان راه رفتن دارم از تو سپاسگزارم.
یا مثلاً برای اینکه میتوانم غذا بخورم خیلی متشکرم. (برخی بیماریها، خوردن یک سری از غذاها را برایمان حسرت میکند.)
یا چه میدانم؟ مثلاً برای اینکه شارژ گوشیام ۹۸ درصد است ممنونم.
و مواردی اینچنینی. همین مسائل ریزهمیزه که به چشممان نمیآید ولی نعمت است که ما داریم و خیلیها ندارند.
حتی؛ حتی در ابتدا لازم نیست در درون خود احساس قدردانی عمیقی داشته باشیم. نه ابداً! در ابتدا شاید نوشتن این قدردانیها برایمان فاقد هرگونه احساس سپاسگزاری باشد ولی همین هم یک شروع ماورایی است.
من از حدود سه هفته پیش از همینجا شروع کردم. از همینکه بابت داشتن تختی برای خوابیدن سپاسگزارم. و الآن لیست قدردانیهایم در یک صفحه جا نمیشود. برای همین اعتماد شما را برای ورود معجزه سپاسگزاری به زندگیتان میخواهم.
سپاسگزاری یکی از قویترین احساساتی است که زورش به افسردگی میرسد.
ادامه دارد...