همه این رژیمها را آزمودم. اولی این به اصطلاح رژیم «مایو کلینیک» بود. یقین دارم که باید توسط کسانی که گریپ فروت پرورش می دهند ابداع شده باشد. حالا هر وقت که گریب فروت میخورم، باید لحظه یی مکث کنم و به خاطرم بیاورم که رژیم غذایی ندارم.آنگاه نوبت به غذاهای پودری می رسد که در مایعات حل می کنید و قورت میدهید، و تمام مدت می کوشید به خودتان بقبولانيد که غذای کامل خورده اید و دیگر نباید اشتها داشته باشید. صد البته که سیر نشده اید و هنوز دلتان برای جوجه سرخ شده و پوره سیب زمینی ضعف می رود.
به خاطر دارید که ترازویتان را به دنبال خود این وروآن ور میکشیدید و همان طور که با ملاقه سهم ماهی تان را از کفه ترازو برمیداشتید سعی میکردید پیشخدمت را مجاب کنید که به انجام دادن پژوهش علمی سرگرمید؟ و همه دیگر حیل و تدابیری که امیدهای شکننده و دفترچه یادداشتتان را به آن سپرده اید؟در فهرست انزجار آورم لباسی پلاستیکی است که موقع خواب میپوشیدم و ساده لوحانه می کوشیدم با آن چربی که قرار بود در ساعات استراحت و آرامش، با عرق دفع کنم وداع گویم. فرسوده بیدار میشدم - بی آن که توانسته باشم بخوابم . چون در «قفس داغ » مشقت باری حبس شده بودم و همچنان به چاقی همیشه بودم.حتی فرهنگ وبستر درباره رژیم غذایی مطالبی دلسردکننده می گوید.
?
?
?