این روزا حسابی طوفانی ام. اگر کسی از من بپرسد حالت چطور است با لبخند تصنعی میگویم خوبم اما اگر بغض و اشک در چشمانم نگذارد، میگویم pms است چیز خاصی نیست هورمون هایم بهم ریخته است . مردم هم بدون اینکه بیشتر بپرسند، بیشتر حال من را کندوکاو کنند سری تکان میدهند و میگذرند. حقیقتا چندماهی هست که این جواب را میدهم و کسی شک نمیکند چون معمولا حالم را دیر به دیر میپرسند یا اینکه من با یک ممنون دست به سرشان میکنند. نمیدانم تو چه سیکل معیوبی گیر کرده ام اما شانه هایم توان این همه نقش ضدواقعیت را ندارد.شب که میشود و تنها به سقف نگاه میکنم از پهنا بی صدا میگریم آرزو میکنم کاش یکی بود میتوانستم بی پرده بگویم حالم بد است خیلییی خیلیییییی بد است از درون درحال فروپاشی ام .
احساس میکنم در نقش آدم خوشحال و خوب بودن خیلی ضعیفم چون حتی اگر بخندم به ظاهر شوخی کنم من باز از درون خاکستری ام. من دیگر من نیست . من تظاهر به من بودن میکنم گویا چند وقتی است از درون مرده ام.