به ما گفتند که خودتان را در جملاتی توصیف کنید و اینجاست که تازه ویژگی هایی که سال ها در ماست را میبینیم. تازه کمی متوجه میشویم که کِه هستیم و چه میخواهیم. گویا چشمانمان را بسته بودیم و خودمان را نمیدیدیم. من اینم، کسی که با دیدن کودکان، لبخند به لبانش میآید، به تکرار خوشحال میشود و فرط شادی اش بسیار است. باران را دوست دارم و قدم زدن زیر باران را نیز هم؛ کتاب و کتاب خریدن و کتاب خواندن را دوست دارم، تعریف کردن از کتاب ها را نیز دوست میدارم. اگر زیبایی ای در اطرافش ببیند به بقیه میخواهد نشان دهد.من اینم و کاش که نخواهند من تغییر کنم. نمیدانم شاید ما میخواهیم دیگران را شبیه خودمان کنیم و این است که ارتباط هایمان به خوبی پیش نمیرود.