ما تا هیچ

هر جای زندگی ام را که نگاه می کنم، اثری ازت هست. مثل دودی هستی که ته زندگیم ته نشین شده، توی رفتارم، توی محیط کارم، توی عکس های قدیمی ام، هر جا و به هر شکل که اطراف ام را می بینم، می بینمت. انگار ردی ازت توی زندگی ام هست.
اصلا خاطرات گذشته برات مهم نبود که با یک رفتار همه چی را زیر سوال بردی؟اصلا با خودت فکر نکردی که نباید روی زخم هایی که من خبر دارم ازش،فشار وارد کنم؟ اصلا نگفتی من نقطه ی امن آن آدم بودم و حالا من چی ام؟ بلای جونش؟ کابوس شب هاش؟خدا را چی؟ فکر نکردی خدایی هست؟چی شد که فکر کردی صاحب حق تویی و همیشه حق با توهست؟
شاید دیگه هم را نبینیم یا حتی هم ببینیم، اما برای هم غریبه ای بیش نیستیم یا کسی که تمام خوبی های چندین ساله اش را  با رفتارهاش ضربدر صفر کرده. من توی زندگیات نیستم اما تاوان اشتباه های تو، دامن تو را می گیرد. من نیستم اما آخر همه چیز یک سوال منو درگیر خودش می کنه، حتی خودتم نمی توانی جوابش را بدهی، چطور احترامی که بهت داشتم را فراموش کردی و احترامی که بهت داشتم را زیر سوال بردی؟ چطور؟