در میانهی یک محفل شعرخوانی، پرسشی ناگهانی ذهنم را درگیر کرد: آیا مخاطبان شعر، الزاماً از زیبایی ظاهری یا اخلاقیِ برجستهای برخوردارند؟ این پرسش مرا به روایت معروفی از عشق لیلی و مجنون کشاند؛ روایتی که بر اساس آن، زیبایی لیلی نه در صورت، که در نگاهِ شیفتهی مجنون تجلی مییابد.
تأمل در این ماجرا، مرا به این فرضیه رساند که خوشبختی در این رابطه، مستقل از صفات عینیِ دو طرف بوده است. شاید خوشبختیِ حقیقی، نه در داشتنِ چهرهای دلربا، که در «ابژهی هنر قرار گرفتن» معنا پیدا میکند؛ جایگاهی که هر انسانی آرزوی آن را دارد.