روز سه شنبه دانشگاه ما میزبان شهید گمنام بود، ای شهید تو عزیزدلِ کدام پدری بودی که چنین گمنام و بی نام و نشان مهمان ما شدی؟ چه آرزوهایی خودت و خانواده ات داشتند که به خاطر خواست و طمع عده ای چنین زندگیت تغییر کرد؟ مادری داشتی که چشم به راهت باشد؟
چه گذشته برای کسانی که چشم شان به در مانده و منتظرت بودند! شهدا زنده اند و حتما دیدی که با حضورت آرامشی به قلب های بی قرار ما بودی.نمیدانم در ذهن و قلب دیگران چه گذشت ولی حساب شهدا برای ما جداست، روزی کسی رفت برای آینده کسانی که ندیده بود، روزی کسی رفت برای دفاع از کشورش،کشوری که چون مادر مهربان است و پناه ماست در همه حال.هرچقدر بد هم که باشیم ما را دور نمی اندازد.
آمدی، زمان خوبی هم آمدی،در ایام فاطمیه.هم چون مادرمان برای حق ایستادی و در آخر شهید شدی،با مادرمان محشور شوی ان شاءالله. برایمان دعا کن، که هر کدام مان محتاجیم به کوچک ترین نگاه خدا. دعایمان کن که هم چون تو، عاقبت به خیر شویم. حتما در آن دنیا روزی ای که خدا وعده داده بود را یافتی و جایت خوب است.ای شهید عزیز که با آمدنت دل های آماده را جذب خودت کردی، با تاخیر به تو خوش آمد میگویم تو رفتی اما فراموشمان نکن، دعا کن برای کشورمان،کشوری که انسان های شریف دارد و برای ما دانشجویان کلی دعا کن. تو که سرانجام خوشبخت شدی، پس از خدایت بخواه که ما را نیز عاقبت به خیر کند. من و دیگران از تو هیچ نمیدانیم اما روزی مطمئنم که تو را خواهم دید،در آن دنیا خودت را به ما نشان بده.خوشحال میشوم که بدانم حرف های ما را شنیده ای،تا آن روز من نیز چون اطرافیانت چشم انتظارت خواهم بود تا دوباره تو را ببینم. نگران نباش، دیگر تنها نیستی،اینجا کسانی هستند که دوستت شده اند و به یادت هستند، تو نیز به یاد ما باش.دیدار به قیامت.