ویرگول
ورودثبت نام
ریحانه جعفری
ریحانه جعفری
ریحانه جعفری
ریحانه جعفری
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

گفتی بنویس ...

در میانه ی شب، نام تو اولین ستاره ی دنباله دار ذهن من است. من ترسیدم. آوا که نه .. فریادشان را شنیدم. مثل آن دعواهای شبانه ی همسایه که تمنای عشق را پشت دردی عظیم فریاد می زنند. سگ ها پارس میکنند و موج روان افکار من جاری میشود ، نکند ز این بانگ و غوغا، زمین بلرزد .دلش بشکند و بلرزد .. میدانم که وقتی دلش بلرزد ویران میکند هم خویش را هم هم خویشتن های متصلش را .. همه اعضای یک تن ایم ...

نگرانم ، نکند خورشید دست از آغوش گرمش بردارد و آسمان اشک هایش را برای دل کوچکمان نریرد ...

نکند جیرجیرک ها رقص شبانه شان را ز سرغم فراموش کنند و مهتاب کمپ ماهیانه اش را از دل آب و صحرا ببرد...

نکند تو .. جون به لب وار مرا به دندان گیری و پرتابی چوگان وار بر سر مزارم فرستی !

نکند نازبانویت مرا تلخ بداند و تو را هر روز تشویق به دوری ز من !

نکند این صدای زمزه ی اذان نباشد و جهانم بی ستون نوای تو خاموش گردد ...

نکند شب باشد و تو نباشی در من ...

چقدر روزها میگذرد و من در آرزوی دیدارت نمک بر زخم می پاشم و هر رزو تکرار میکنم هی ایز نات ماین!

نکند ستاره ذوق دیدن ماه را لب نگشاید و ماه ز تردید شرم، عشق را بر چشم زمین افکند و سرخورده از همه جا راهی بیابان شود ... تنها !

نکند زندانی دل شوم و او را حریق سوز کنم بر خویش

نکند این شب بر تو صبح شود و من نباشم و نبوده باشم هیچ

اینبار که ترسیدم .. باز می نویسم

#غزل-ج

زمینعشقنویسندگی
۲
۰
ریحانه جعفری
ریحانه جعفری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید