در میانه ی شب، نام تو اولین ستاره ی دنباله دار ذهن من است. من ترسیدم. آوا که نه .. فریادشان را شنیدم. مثل آن دعواهای شبانه ی همسایه که تمنای عشق را پشت دردی عظیم فریاد می زنند. سگ ها پارس میکنند و موج روان افکار من جاری میشود ، نکند ز این بانگ و غوغا، زمین بلرزد .دلش بشکند و بلرزد .. میدانم که وقتی دلش بلرزد ویران میکند هم خویش را هم هم خویشتن های متصلش را .. همه اعضای یک تن ایم ...
نگرانم ، نکند خورشید دست از آغوش گرمش بردارد و آسمان اشک هایش را برای دل کوچکمان نریرد ...
نکند جیرجیرک ها رقص شبانه شان را ز سرغم فراموش کنند و مهتاب کمپ ماهیانه اش را از دل آب و صحرا ببرد...
نکند تو .. جون به لب وار مرا به دندان گیری و پرتابی چوگان وار بر سر مزارم فرستی !
نکند نازبانویت مرا تلخ بداند و تو را هر روز تشویق به دوری ز من !
نکند این صدای زمزه ی اذان نباشد و جهانم بی ستون نوای تو خاموش گردد ...
نکند شب باشد و تو نباشی در من ...
چقدر روزها میگذرد و من در آرزوی دیدارت نمک بر زخم می پاشم و هر رزو تکرار میکنم هی ایز نات ماین!
نکند ستاره ذوق دیدن ماه را لب نگشاید و ماه ز تردید شرم، عشق را بر چشم زمین افکند و سرخورده از همه جا راهی بیابان شود ... تنها !
نکند زندانی دل شوم و او را حریق سوز کنم بر خویش
نکند این شب بر تو صبح شود و من نباشم و نبوده باشم هیچ
اینبار که ترسیدم .. باز می نویسم
#غزل-ج