رفتن ...

این روزها که کاروبار مدرسه تعطیل گشته و باران عزا بر سر خانواده ها من بارها و بارها میشنوم ..با ریتمی یکسان ..تکراری ثابت و لحن و تن صدایی بی قرار ... کاش در نوشتن لحنش را میشنیدید ...

مامان .. مااامان .. ماااماااااان

شاید دخترکی ۱۲_۱۳ ساله

میدانم که هیچ نمیداند، که را صدا میزند؟ کدام را ؟ آن درونی را؟ یا بیرونی را ؟ آن را که فانتزی کرده در رویا؟ یا آنکه را از سر ترس بالا برده؟ دلم با هر صدا کردنش می لرزد .. قلبم که هم موج فریادش هق هق کنان زوارهایش در می رود و هر آن از سینه ام به سویش پرمیکشد ...

میدانم گیر و گوری بس ناجوانمردانه و سهمگین را بر دوش میکشم .. دگر تاب ندارم ..

شاید خداحافظی آرامم کند .. رفتن .. از هر نوعی نبودن

شاید

چقدر بی قرارم .. چقدر بی زوار و ستون و مایه

هیچ ام