
صحنهای از قاب وحشت، روی دیواری خیالی.
هم بود قابش حقیقت،هم بود جایش خیالی.
آخرین شعرم ردیفش ، سایه ای آواره بود .
سایه هم اندر خیالم ، دختر همسایه بود .
هر چه سن میرفت بالا ، استرس های شدید.
تلخی اشعار من هم ، کم کمک می شد پدید.
بعد از آن دیگر به شعرم ، واژه ای زیبا نبود .
هر چه در عالم بدیدم ، تیرگی رنگش کبود.
بسکه مینالم به شعرم ، واژه از زخم وطن .
من خجالت میکشم از ، شهریاران سخن .
می سراید خواجه اشعارش ، برای فال ناب .
می سرایم من ولی ، اشعاری از جنس سراب .
آخر آن دوران حافظ ، مثل این دوران نبود.
در کنارش جلوه هایی ، از گل و پروانه بود.
او ندیده این همه ، بیداد و رنج بی امان .
هرگز عمرش ز بی پولی ، نگشته قد رعنایش کمان.
او مدام از می سرود و ، باده و تنگ شراب .
من سرایم از گرانی ، قحطی و حال خراب .
او ز بیکاری ، ره قرآن گرفت و حفظ کرد .
من ز بیکاری عیالم ، بچه مان را سقط کرد .
حافظ از عرفان سرود و ، جلوه پاک خدا .
من به وجدان ره نمودم ، اینچنین گشتم گدا.
خواجه گویی ، در فشاند، بر کف دیوان خویش.
من ولی هر دم تاسف بایدم، برموطن ویران خویش.
خسته ام من ، خسته از این روزگار بی حیا .
خسته از تقدیس غم ، تندیسی از رنگ و ریا .
آنچه گفتم آنچه خواندی ، خرده بر حافظ نبود.
اوهم از نیش کلامش، در تفأل خواب دشمن را ربود.
عاقبت من هم تفأل کردم و ، حافظ چنینم گفته است.
آن سروش غیب دوشش ، مژده ای نو داده است .
«ارادتمند ...... ❤️ ......سروش»