ویرگول
ورودثبت نام
soroosh367
soroosh367کوچه ها پر از برف است ، شانه ها تکیده از پی نانی که نیست. بوته ها خشکیده و بوسه ها چکیده از پی گونه های خیس . آهسته قدم بردار تکه های قلبم زیر پای توست . سروش
soroosh367
soroosh367
خواندن ۱ دقیقه·۱ ماه پیش

«حافظ» کجاست ؟ اینک؟!!


سرزمینی که خشت خشت خانه هایش می‌توانست طلا باشه »
سرزمینی که خشت خشت خانه هایش می‌توانست طلا باشه »

صحنه‌ای از قاب وحشت، روی دیواری خیالی.

هم بود قابش حقیقت،هم بود جایش خیالی.

آخرین شعرم ردیفش ، سایه ای آواره بود .

سایه هم اندر خیالم ، دختر همسایه بود .

هر چه سن می‌رفت بالا ، استرس های شدید.

تلخی اشعار من هم ، کم کمک می شد پدید.

بعد از آن دیگر به شعرم ، واژه ای زیبا نبود .

هر چه در عالم بدیدم ، تیرگی رنگش کبود.

بسکه مینالم به شعرم ، واژه از زخم وطن .

من خجالت می‌کشم از ، شهریاران سخن .

می سراید خواجه اشعارش ، برای فال ناب .

می سرایم من ولی ، اشعاری از جنس سراب .

آخر آن دوران حافظ ، مثل این دوران نبود.

در کنارش جلوه هایی ، از گل و پروانه بود.

او ندیده این همه ، بیداد و رنج بی امان .

هرگز عمرش ز بی پولی ، نگشته قد رعنایش کمان.

او مدام از می سرود و ، باده و تنگ شراب .

من سرایم از گرانی ، قحطی و حال خراب .

او ز بیکاری ، ره قرآن گرفت و حفظ کرد .

من ز بیکاری عیالم ، بچه مان را سقط کرد .

حافظ از عرفان سرود و ، جلوه پاک خدا .

من به وجدان ره نمودم ، اینچنین گشتم گدا.

خواجه گویی ، در فشاند، بر کف دیوان خویش.

من ولی هر دم تاسف بایدم، برموطن ویران خویش.

خسته ام من ، خسته از این روزگار بی حیا .

خسته از تقدیس غم ، تندیسی از رنگ و ریا .

آنچه گفتم آنچه خواندی ، خرده بر حافظ نبود.

اوهم از نیش کلامش، در تفأل خواب دشمن را ربود.

عاقبت من هم تفأل کردم و ، حافظ چنینم گفته است.

آن سروش غیب دوشش ، مژده ای نو داده است .

«ارادتمند ...... ❤️ ......سروش»

حافظشعردلنوشتهعشقسروش
۱۰
۲
soroosh367
soroosh367
کوچه ها پر از برف است ، شانه ها تکیده از پی نانی که نیست. بوته ها خشکیده و بوسه ها چکیده از پی گونه های خیس . آهسته قدم بردار تکه های قلبم زیر پای توست . سروش
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید