🤚شسته ام دستم ز دنیا ، می روم تا آخرش.
مرده ام دیگر من اینجا ، من ندارم ؛ «باورش» !
از تنی خاموش و بی جان ، مانده باقی یک زبان .
می زنم بر سیم آخر ، هر چه بادا آخرش .
تلی از اندوه و غم ، بر سینه گر انباشت شد.
می رسد چون تیغ بران ، بر زبانها آخرش .
آتش ظلم ار بسوزاند ، کند خاکستری .
عرصه سیمرغ و عنقا ، گردد آنجا ، آخرش .
صحنه پیکار روباهان ، به قدر بیشه نیست
بیشه را جولانگه ، شیران بباید ، آخرش .
ناله ی مظلوم را ، گر نیست اینجا یاوری .
بشکند بنیان ظالم ، سوز آهی ، آخرش .
گر کند صیاد تیرش ، بره از مادر جدا .
او شود مسموم مار و ، تیرغیبی ، آخرش .
من سروشم ، شاعرم ، فهمم بسوزد واژه را .
قرعه بر فهم و ادب را ، میزند دیوان حافظ، آخرش.
( ارادتمند......❤️🙏.....سروش )
