
استاد کلاس را دو نیمه کرد
بنویسید خورشید
و سپس قدمزنان
خورشید را در کلماتتان
پنهان کنید
دستهی مداد سیاهها
مدام نوشتند
من، من، من
خورشید در سیاهی منها
غروب شد
دستهی مداد رنگیها
فقط میکشیدند
جای پای قلبشان را بر متن
خورشید پشت رنگینکمان
بوسه میفرستاد
برای همهی خوانندگان شعرشان
تودهای ابر سیاه
خورشید را به چاه انداختند
آه!
مردم تمام آسمان را کاویدند
و خورشید را ندیدند
شهر، شب کوچههای تاریک
خانههای تاریک
رابطههای تاریک
ناگهان
کودکی رنگین کمان را نوشت
بر قطره قطرهی دریا
رنگینکمان شب را در هم درید
خورشید آمد
و کسی ندانست
جوهر قلم کودک
خونش بود
#رابعه_شمس
#فراگفتار (شعر زبانه)
#فراگفتار_آرش_آذرپیک
#فراگفتار_عریانیسم
#فرائیسم