
روی تخته سیاه سپید
نام تو را نوشتم بر آن
دانش آموزان غر می زنند:
«خانم معلم چیزی ننوشته اید»
دانش آموزان نمی دانند
روی اولین نیمکت
کسی نشسته شبیه تو
که آموزگار است من را
شبیه روزگار
دستور می دهی و پاک می کنم
تخته سیاه را
مدرسه پاک می شود
کلاس پاک می شود
دانش آموزان پاک می شوند
و دامنم
و یکباره کنار درختی هستیم
درختی که اولین قرارمان است
نجار پیر می خندد :
«دانش آموزان چموش این درخت جان می دهد برای تخته سیاه شدن»
#رابعه_شمس
#فراگفتار (شعر باژک)
#فراگفتار_آرش_آذرپیک
#فراگفتار_عریانیسم
#فرائیسم