در مسابقهی سیاهبختی، شاید نژاد مس بیفتد به روی دیگر نژادها و آن را سفید کند. که در اینصورت رویم سیاه، سهم نژاد خودمان هیچ میشود. اما نه. مبادا کم بیاوریم. اولین چیزی که تویش هستیم و میتوانیم روی اول بودنمان در آن حساب باز کنیم، همین سیاهبختی است.
پس چه کنیم؟ میتوانیم رتبهی دوم این دوره از رقابتها را ارزانی مسزادهها بکنیم. اینگونه هم خودمان اولیم، هم آنها میتوانند دوم بودن را تجربه کنند. بلخره نژاد ما به همین سخاوتمندیهایش مشهور است.
بگذریم.
اصلن کدام ویژگی این نژادیها، کنهی نام ما میشود؟
زئوس بزرگ آنها را از درختان خاکستریرنگ تولید کرد. اما آنها برخلاف رنگشان چنین نبودند.
پس چه نان بودند؟ سیاه. سیاه میزیستند.
زور بازویشان را دلیلی برای عشق ورزیدن به جنگ، میدانستند. هنگامی که در درک یکدیگر عاجز میشدند، یکدیگر را میکشتند که توی درکش، عاجز نمانند. در همین یکدیگرکشیهای پیدرپی، بخش بزرگی از خود را به فنا دادند. با اینحال، به نابودی همین بخش بسنده نکردند و کار تا آنجا بیخ پیدا کرد که نژادشان از بیخ نابود شد.
دل زئوس هم سوختهی بدبختیشان شد و زیست در جهان مردگان را به مردهشان هدیه داد.