با عبور هراکلس¹ از محل شکنجهی پرومته و کشتن عقاب از سر سرگرمی، ورق همهی بلاهای مربوط و نامربوط به آن عقاب نیز برگشت. به چی؟ به نیکی.
هراکلس با کشتن عقاب، زئوس را در وضعیتی از بیرون ویران و در درون، عروسی قرار داد.
چرا؟ زئوس دلی و مخی خاهان آزادی پرومته بود، اما قسم نابهجا سد راهش شده بود.
خدای باخدایی بود و شرمنده از تصمیم آینده. کدام تصمیم؟
او به ناچار نانش را روی تنور هراکلس بنا کرد. وی علیرغم میل ظاهری، دستور آزادی پرومته را صادر کرد.
چرا میل ظاهری؟ زیرا به کار افتادن سوگند خورده برابر با از کار افتادن ظاهر شکوهمند او بود.
پس برای آنکه میل ظاهریاش را باطنی کند، به پرومته گفت:
«حالا که آزاد شدی داداش، این انگشتری که از فولاد زنجیر اسارتت هست رو به خورد انگشتت بده تا استیکس² یه وقت ناراحت نشه. بیا جلو دیگه. فقط یک انگشتره جزئیه. تو که میدونی قسم شکوندن کار شیطونه.»
کار شیطان؟ شیطان در آن زمان وجود داشت یا بعدها به دم زمین بستندش؟ بگذریم.
پرومته که از نافرمانی بسیار ترش کرده بود، انگشتر را پذیرفت.
در دم پذیرش، ناگاه تیرخوردهای از غیب رسید. کدام غیب؟ محل اسارت پرومته.
زخم این تیرخورده حاصل تیر خطای هراکلس بود و او از درد، آرزوی مرگ میکرد.
اکنون فرصتی مناسب برای وصال او و آرزویش بود. و او هم فرصت را دریافت
وی با اهدای جاودانگیاش به پرومته، خود را از شر زندگی و پرومته را از شر مرگینگی نجات داد.
زئوس هم که تا به آن موقع، سخاوتمندی خود و فرمانبرداری پرومته را یکجا ندیده بود، فرصت را مناسب یافت و از زیر زبان پرومته نام بچهی ناسازگارش را بیرون کشید.
کدام بچه؟ همان که پس از این پیشگویی قید تولیدش را زد.
¹فرزند زئوس
²الهه، یک رود، مرز بین جهان و جهان زیرین
@utabkeykha