زئوس حتا با این رنجاندازی هم از رنج نمیافتد. میپرسید چرا؟ چون خدا است. خدا اگر خداگر باشد، با اینجور چیزها دل از کینه نمیشوید. که اگر بشوید به ملکهای پسرنزا در قرون وسطی شبیهتر است تا یک خدا. همانقدر رانده.
زئوس بار دیگر به اصل ماجرا یعنی انسانها بازمیگردد. کسانی که سمپاش رابطهی میان او و پرومتئوس بودند، بیآنکه خود بدانند.
با این تفاوت که اینبار زئوس پشت و روی بازی را یکی میکند و بدبختی را نه به وسیلهی زنی زیبا، که در پوشش سیلی عظیم روانهی جان زمین میکند. من نمیدانم که در چنین موقعیتی کسی مامانبزرگ گایا را یاد میآورد یا نه؟
زئوس نقش یاروی دعوایش را کاملن از یاد برده بود. پرومته، خدای پیشگویی کسی نبود که به این سادگیها سرش بیکلاه بماند.
شاید برایتان سوال پیش بیاید که اگر همین که میگویی، است. پس چرا در بند است و تن به خوراکشدگی به عقاب داده؟ شاید ریاضتی خودخاسته. به هرحال عرفا هم از همین بزرگانشان آموختهاند.
او پس از بو بردن به نقشهی بالادستیاش، دستی به سر میکشد و مغز تیز میکند به اندیشیدن. اینبار نه برای نجات کل زمین، که نجات خانوادهاش.
پس پرومتئوس هم کون به لقی آدمیزاد میکند؟ شاید.
او پسرش را از آینده آگاه میکند و از او میخاهد که دست در دست همسرش پیرا، پا به گریز بگذارد.
آن دو به کوه پارناسوس پناه میبرند. انسان میماند و سیل و هلاکت.
سیل تا آخرین قطرهی آدمیزاد را در خود میکشد و دل زئوس را خنک میکند. به چه قیمت؟ به قیمت خائوسیدن گایای بیچاره.