پس از آزمودن طلا، قرعه به نام نقره افتاد.
زئوس، پادشاه المپ در این دوره بود. البته قرعهی پادشاهی او بهگونهای افتاده بود که برنخیزد.
آزمون الهی آدمیزاد این دورهای، به مراتب الهیتر از مال طلابختان بود. چیزی مثل آزمونهای امروزی.
چرا؟ چون خدایان در تولیدشان کم گذاشتند. بهگونهای که هشت ظاهرشان، گرو نه باطنشان بود.
در بدنهای شل و وارفتهشان، چیزی به نام مغز یافت نمیشد. به همین دلیل، قادر به درک رنج خود نبودند و تویش میماندند.
برای آنکه خندق بلایشان سر به بیابان نگذارد، ناچار به کار کردن و دانه کاشتن بودند. کاری که طلابختان محض سرگرمی و برای دل خودشان انجام میدادند که نمیدادند.
اما تمام این بدبختیها را هم که توی یک جعبه بچینیم، باز هم پاندورایشان در نمیآید.
چراکه کرمهای زئوس، یک جین و دو جین نبودند که به این سادگی تمام شوند.
او عمر بهار تام را به سر رساند و زمین را چهارفصلی کرد. کرم اصلیاش این بود.
با اینحال، این آدمها دارای امتیاز بزرگی بودند. کودکی. درست است که کودکی امتیازی همگانی است، اما عایدی آنها بیشتر بود. آنها میتوانستند صد سال کودکبازی در بیاورند و بازی کنند.
اما از کوتاهیهای دیگرِ خدایان، کوتاه نیامدند و آنها را به رگبار فحش بستند. زئوس هم که تحمل این همه ناشکری را نداشت، قال بودنشان را کند. بیآنکه در جهانی دیگر بکاردش.