در روایت پرومتئوسی آفرینش انسان، پرومتئوس از چپ و راست به انسان عشق می‌دهد. از او در برابر خشم خدایان محافظت می‌کند. حتا روی خدایان هم به‌خاطر گل روی همین انسان زمین می‌اندازد. این همه عشق و فداکاری از کجایش سرچشمه می‌گیرد؟ مهر پدر-فرزندی‌اش.
پرومتئوس به عنوان یک خالق، برای مخلوقش طاقچه‌بالا نمی‌گذارد و خدابازی‌های دیگر خدایان را بازی نمی‌کند.
وفاداری او نسبت به انسان، یکی از صورت‌های رنگین این روایت است.
اما هزیود روده‌درازتر از این حرف‌هاست که تمام خیالش را روی یک روایت ببندد. او روایت دیگری را هم می‌بندد به موضوع خلقمان. روایتی که همچون روایت پرومتئوسی رنگین نیست و بعد سیاهی‌اش پر رنگ‌تر از رنگ‌های دیگر است.
در این روایت، ما و مخلفاتمان دستپخت خود خدایان هستیم و از واسطه‌ای به نام پرومتئوس خبری نیست. تبعات بد این بی‌پرومتئوسی برای انسان، از جعبه‌ی پاندورا هم بیشتر است. چرا؟
خدایان، ما را برای خودمان نمی‌خاستند، بلکه برای آزمودن فلزهاشان می‌خاستند. میزان خوشبختی و بدبختی‌مان هم وابسته به این بود که چه نوع فلزی به تورمان می‌خورد.
آن‌ها در آغاز کار، دست روی طلا گذاشتند. انسان‌هایی که گرفتار این آزمون الهی شدند، خوشبخت‌ترین نژاد بودند.
چرا؟ چون خداوار می‌زیستند. بریز. بپاش. بخور و نمیر و باقی خداوارگی‌ها.
نمیر هم؟ می‌مردند اما نه مثل ما. آبرومند می‌مردند. بهشت و جهنم در کارشان نبود. صاف و مستقیم به ارواح پاک تبدیل می‌شدند. حتا پس از مرگ هم شغل داشتند. شغلشان هم مراقبت از انسان‌های زنده بود.
در این دوران بهار پایان نمی‌یافت و این امضای نیک‌بختی آنان است.
